Λίγοι καλλιτέχνες έχουν επηρεάσει την ατμοσφαιρική πλευρά του metal όσο οι Ολλανδοί The Gathering. Ειδικά μετά την προσθήκη της Anneke van Giersbergen στη φωνή και σε έναν κατά κανόνα ανδροκρατούμενο χώρο, άνοιξε ο δρόμος της καθολικής αναγνώρισης. To Mandylion του 1995 ήταν ένα σοκ για τον μεταλλικό κόσμο εκείνης της εποχής. Σήμερα, αφού οι Gathering πέρασαν από σαράντα κύματα, η Anneke επιστρέφει στο μικρόφωνο της μπάντας για μία μεγάλη περιοδεία με αφορμή τα τριαντάχρονα αυτού του εμβληματικού δίσκου και μαλιστα θα τους δουμε και στη χώρα μας (24/9 Μονή Λαζαριστών, Θεσσαλονίκη & 26/9 Θέατρο Λυκαβηττού, Αθήνα). Ότι επιθυμούσαμε να της μιλήσουμε σχετικά, θα έπρεπε να θεωρείται δεδομένο.
Ξεκινήσαμε τη συνέντευξη και ήταν φυσικά αναπόφευκτο ότι θα παρατηρούσε το longsleeve εποχής που φορούσα. Εννοείται ότι της έδειξα ένα τεύχος του Lung πριν ξεκινήσουμε – το κάνω πάντα στους online συνομιλητές μου, γιατί θεωρώ πως αυτό που κάνουμε είναι σημαντικό μέσα στην ασημαντότητά του και, όπως και να το κάνουμε, δεν είναι πλέον κοινό να κυκλοφορείς ένα έντυπο…
Μιχάλης Κουρής: Από τότε που έφυγες από τους Gathering, έχεις εμφανιστεί μαζί τους σε ορισμένες επιλεγμένες περιπτώσεις. Και με “επιλεγμένες περιπτώσεις”, εννοώ τις συναυλίες για την 25η επέτειο. Και τώρα τους συνοδεύεις σε μια ολόκληρη περιοδεία. Πώς προέκυψε αυτό μετά από εκείνη τη μοναδική συναυλία;
Anneke van Giersbergen: Όλα ξεκίνησαν με το γεγονός ότι οι Mandylion έγινε 30 ετών. Και αυτό είναι υπέροχο να το γιορτάζουμε. Επιπλέον, επειδή το άλμπουμ είναι αρκετά δημοφιλές και πολλοί άνθρωποι το έχουν στην καρδιά τους, εφόσον γιορτάζαμε κι εμείς τα 30 χρόνια αυτού του άλμπουμ, θα έπρεπε να είχε ήδη γίνει χρυσό εδώ και πολύ καιρό. Αλλά για κάποιο λόγο, ούτε η δισκογραφική εταιρεία ούτε κανείς δεν άθροισε ποτέ τους αριθμούς των πωλήσεων. Έτσι, δεν πήραμε ποτέ χρυσό δίσκο ούτε για το Mandylion ούτε για το Nighttime Birds. Πριν από μερικά χρόνια, λοιπόν, ένας παλιός υπάλληλος της Century Media είπε πως αυτό το άλμπουμ θα πρέπει να έχει γίνει χρυσό κάπου. Αθροισε λοιπόν τα νούμερα και ανακάλυψε πως, ναι, είχε γίνει χρυσό, οπότε ας φτιάξουμε ένα χρυσό δίσκο για να το δώσουμε στο συγκρότημα. Όπως και έκανε. Και έτσι μας έκαναν έκπληξη μετά από 30 χρόνια. Μαζευτήκαμε λοιπόν, μου τηλεφώνησε ο Ρενέ για να πάμε για έναν καφέ, θυμηθήκαμε και μιλήσαμε για τα παλιά. Και είπε “έχω μια ιδέα, ίσως μπορούμε να δώσουμε μια συναυλία”. Είπα ναι, αλλά αν θέλουμε να το κάνουμε, θα πρέπει να το κάνουμε σωστά. Ξέρουμε ότι στον κόσμο θα αρέσει που θα ξαναβρεθούμε και θα παίξουμε ολόκληρο το Mandylion. Αρχικά είπαμε για μια συναυλία και είχαμε την επιλογή και για δεύτερη. Έγιναν sold out μέσα σε ένα λεπτό (σ.σ. επιβεβαιώνω) και οι δύο συναυλίες στο Doornrosjie στην Ολλανδία. Οι δύο συναυλίες έγιναν πέντε μέσα σε μισή ώρα και μετά όλα τα φεστιβάλ μπήκαν στο παιχνίδι. Έτσι, η μια συναυλία έγινε δύο συναυλίες, πέντε συναυλίες και ένας χρόνος περιοδείας, γιορτάζοντας το Mandylion. Είπαμε ότι πρέπει να συνεχίσουμε, αλλά θα πρέπει να είναι ξεχωριστό. Έτσι τον Ιανουάριο θα κλείσουμε αυτόν τον κύκλο συναυλιών για το Mandylion. Περιμέναμε ότι θα αρέσει στον κόσμο, αλλά δεν περιμέναμε να είναι τόσο υπέροχο, οπότε ναι, είμαστε πολύ χαρούμενοι.
M.K.: Μιας και μιλάμε για τον Ιανουάριο, θα κάνετε μια συναυλία για να γιορτάσετε το Nighttime Birds. Υπάρχουν σχέδια να κάνετε επετειακές συναυλίες και για άλλα άλμπουμ; Μιλάω για ένα πολύ συγκεκριμένο άλμπουμ, κυρίως το “How to Measure the Planet”, επειδή είναι υπεραγαπημένο (σ.σ. γιατί να το κρυψωμεν άλλωστε). Δεν είναι metal άλμπουμ, συμφωνοι, αλλά είναι αγαπημένο μεταξύ των φανς. Ήταν το επόμενο βήμα.
A.v.G.: Δεν έχουμε σχέδια για συγκεκριμένες εμφανίσεις με ολόκληρα άλμπουμ μετά από αυτό, αλλά θέλαμε να κάνουμε αυτή την τελευταία εμφάνιση ολόκληρης αυτής της περιοδείας ξεχωριστή, οπότε θα προσθέσουμε πολλά τραγούδια από το Nighttime Birds. Θα είναι λίγο μεγαλύτερη σε διάρκεια. Ξέρω ότι υπάρχουν πολλοί που το Nighttime Birds είναι το αγαπημένο τους άλμπουμ και είναι αρκετά ξεχωριστό για αυτούς. Πέρα από αυτό, δεν έχουμε άλλα σχέδια. Αν υποσχεθούμε ότι θα κάνουμε το Nighttime Birds για ένα χρόνο και μετά το How to Measure A Planet για άλλον ένα χρόνο, τότε αυτό που κάνουμε δεν θα ήταν ξεχωριστό. Αν και, φυσικά, θα μας άρεσε πολύ γιατί το απολαμβάνουμε πολύ φέτος. Το να παίζουμε ξανά μαζί είναι πραγματικά, πραγματικά, πραγματικά ξεχωριστό. Αλλά μετά την συναυλία στο AFAS στο Άμστερνταμ, θα σταματήσουμε.
Μ.Κ.: Θα ήθελα να επιστρέψουμε στην εποχή του Mandylion, για την ακρίβεια, πίσω στην εποχή που μπήκες στο συγκρότημα. Τότε σε ποιο σημείο είχαν ολοκληρωθεί τα τραγούδια, αν υπήρχαν καν;
A.v.G.: Τα παιδιά είχαν γράψει ήδη ολόκληρο το άλμπουμ. Ο Niels, ο δεύτερος τραγουδιστή τους, έφυγε από το συγκρότημα, έτσι έμειναν χωρίς τραγουδιστή. Πέρασαν περίπου ένα χρόνο ή και περισσότερο γράφοντας και κάνοντας demo για το Mandylion. Μετά, φυσικά, έψαχναν για τραγουδιστή, μπήκα εγώ στο συγκρότημα και δημιούργησα φωνητικές γραμμές και στίχους για όλο το άλμπουμ. Οπότε ήταν ένας κάπως ιδιαίτερος τρόπος δουλειάς. Και μετά προφανώς κάναμε demo, μπήκαμε στο στούντιο και ηχογραφήσαμε το δίσκο στη Γερμανία με τον Ziggy Bemm για την Century Media. Δεν ήταν λοιπόν ο ορθόδοξος τρόπος δουλειάς. Αλλά νομίζω πως γι’ αυτό το Mandylion ακούγεται τόσο πλούσιο και γεμάτο: επειδή υπάρχουν μέσα του τόσες πολλές ιδέες. Είχαν επεξεργαστεί τα τραγούδια, τις μελωδίες, τον τρόπο ηχογράφησης και την παραγωγή για τόσους μήνες που νομίζω ότι αυτός είναι ο χαρακτηριστικός ήχος των Gathering και είχαν σκεφτεί και είχαν δουλέψει για πολύ καιρό όλες οι κιθάρες και τους βασικούς ήχους. Υπάρχουν τόσες πολλές λεπτομέρειες μέσα του. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν είχαν κάποιο σχέδιο να το κυκλοφορήσουν εκείνη τη στιγμή. Δεν είχαν καν τραγουδιστή, οπότε απλώς δούλευαν πάνω σε αυτό. Νομίζω ότι αυτός είναι κυρίως ο λόγος που ακούγεται τόσο πλούσιο και έτσι δεν άκουσαν κανέναν να τους υπαγορεύει πώς θα το κάνουν. Μετά μπήκα κι εγώ στην μπάντα και έβαλα το κερασάκι στην τούρτα και έτσι έγινε αυτό το ξεχωριστό άλμπουμ.
Μ.Κ.: Είσαι πλέον έμπειρη τραγουδίστρια. Αν υποθέσουμε ότι σου έδιναν τις ίδιες μελωδίες τώρα, πώς θα τις χειριζόσουν;
A.v.G.: Ποτέ δεν ξέρεις. Προφανώς είμαστε 30 χρόνια πιο βαθιά στη ζωή μας. Οπότε νομίζω ότι ίσως στιχουργικά θα ήταν επίσης διαφορετικό, επειδή τα θέματα για τα οποία μιλάς και σκέφτεσαι, τα πράγματα που νιώθεις όταν είσαι 22 ετών είναι πολύ διαφορετικά από τα συναισθήματα που έχεις και τον τρόπο που βλέπεις τη ζωή και τον εαυτό σου και τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα όταν είσαι 53. Οπότε υποθέτω ότι τα θέματα θα ήταν λίγο διαφορετικά και οι μελωδίες επίσης, αν και όλοι έχουμε το μελωδικό μας αποτύπωμα.Έτσι, μπορείς πάντα να ακούσεις τον ήχο της κιθάρας του Rene (σ.σ. Rutten, κιθάρες), τους στίχους και τις μελωδικές γραμμές του Rene, και καταλαβαίνεις πως αυτό το έγραψε ο Rene. Και το ίδιο ισχύει και για μένα, για τα φωνητικά μου, τις φωνητικές γραμμές και το μελωδικό μου αποτύπωμα. Αλλά είναι μια καλή ερώτηση γιατί ποτέ δεν ξέρεις, είναι πάντα μια σφραγίδα στο χρόνο. Είναι μοναδική η στιγμή που φτιάξαμε αυτό το άλμπουμ, που γράψαμε αυτούς τους στίχους. Και θα είναι διαφορετικά πέντε ή δέκα χρόνια μετά.
Μ.Κ.: Το σκεφτόμουν αυτό κυρίως επειδή καταλαβαίνω ότι θα τοποθετήσεις τη φωνή σου παρόμοια με το άλμπουμ όταν το παίξετε ζωντανά. Οπότε δεν θα κάνεις, υποθέτω, πολλές αλλαγές. Γι’ αυτό κάνω αυτή την ερώτηση.
A.v.G.: Και το κάνουμε αυτό επίτηδες επειδή ξέρουμε ότι ο κόσμος θέλει να ακούσει ό,τι υπάρχει στο δίσκο. Έτσι προσπαθούμε να μείνουμε κοντά στις εκτελέσεις του άλμπουμ, αν και φυσικά οι ήχοι αλλάζουν λίγο. Ο Frank (σ.σ. Boeijen, synths), βέβαια, βρήκε πολλούς από τους παλιούς ήχους που χρησιμοποιούσαμε εκείνη την εποχή ζωντανά και στο άλμπουμ. Έτσι έκανε μια προσπάθεια να βρει ή να αναδημιουργήσει συγκεκριμένους ήχους. Αλλά η φωνή μου έχει αλλάξει λίγο. Έχει γίνει λίγο πιο γεμάτη, επειδή αλλάζει το σώμα σου και έτσι αλλάζει λίγο το όργανό σου. Έτσι οι ήχοι μου άλλαξαν λίγο, αλλά νομίζω ότι εξακολουθούν να είναι αναγνωρίσιμοι.
Μ.Κ.: Φυσικά, φυσικά και είναι. Και τώρα που μιλάμε για το πώς μπορεί να αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα διαφορετικά τώρα: Ποιο πιστεύεις ότι είναι το αγαπημένο σου άλμπουμ που δημιούργησες με τους The Gathering;
A.v.G.: Δύσκολη ερώτηση, επειδή κάθε άλμπουμ έχει τη δική του ιδιαιτερότητα και έχει κάτι διαφορετικό που το έκανε σημαντικό για εμάς ή για μένα προσωπικά. Αλλά μου αρέσει πολύ το How To Measure A Planet, επειδή εκείνη την εποχή ξεκινήσαμε να ηχογραφούμε σε υπολογιστή με Pro Tools, ένας νέος τρόπος ηχογράφησης και παραγωγής για μας και αυτό μας ενέπνευσε ώστε να φτιάξουμε κάτι διαφορετικό. Και όλη η διαδικασία ήταν πραγματικά, πραγματικά ωραία. Ήμασταν στο στούντιο με τον Attie Bauw και ήμασταν εκεί για μήνες για να γράψουμε και να ηχογραφήσουμε. Το άλμπουμ έγινε διπλό με αυτά τα τεράστια τραγούδια μέσα. Μου άρεσε πολύ η διαδικασία και μου αρέσουν πολύ τα τραγούδια του άλμπουμ.
Μ.Κ.: Και τι θα έκανες διαφορετικά τώρα ως τραγουδίστρια των Gathering;
A.v.G.: Όταν μεγαλώνεις, πάντα σκέφτεσαι το παρελθόν και λες, δεν το έκανα σωστά, φέρθηκα τόσο χαζά, έκανα κάποια λάθη, ήμουν κάπως ανόητος. Ήμασταν νέοι, δεν τα ξέραμε όλα. Δεν ξέραμε πώς να λύσουμε κάποια συγκεκριμένα προβλήματα. Και ναι, θα έλεγα ότι θα υπέγραφα καλύτερα συμβόλαια, για παράδειγμα (σ.σ. γέλια εκατέρωθεν). Ή κάναμε ανούσιες παρατηρήσεις ο ένας στον άλλον, δεν καταλαβαίναμε τον εαυτό μας ή ο ένας τον άλλον και ως εκ τούτου καβγαδίζαμε. Δεν θα έμπλεκα σε καβγά τώρα, επειδή είμαστε κάπως πιο σοφοί τώρα από ό,τι ήμασταν τότε, ήμασταν παιδιά, σωστά; Οπότε πήραμε κάποιες κακές αποφάσεις και ήμασταν αφελείς σε πολλά πράγματα. Ήμασταν πολύ συναισθηματικοί σε πολλές περιπτώσεις. Και παλιά, όταν ήμουν 21, ήμουν πολύ φοβισμένη ή θυμωμένη ή λυπημένη για διάφορα. Τώρα συνήθως σκέφτομαι “yeah, whatever”. Υποθέτω πως δεν θα άλλαζα τίποτα, για να απαντήσω στην ερώτησή σου, επειδή ήταν μια στιγμή στο χρόνο και νομίζω ότι όλα αυτά τα συναισθήματα και ο θυμός και τα πράγματα στα οποία δυσκολευόμασταν, όλα αυτά μπορείτε να τα βρείτε στη μουσική μας. Νομίζω λοιπόν ότι αυτό δημιούργησε το είδος της μουσικής που φτιάξαμε τότε. Έχουμε διαφορετικό τρόπο εργασίας τώρα, επειδή είμαστε πολύ πιο χαλαροί και πολύ περισσότερο ο εαυτός μας. Κατά κάποιο τρόπο, ανακαλύπτεις ακόμη ποιος είσαι ως άτομο όταν είσαι 20, 21 ετών. Όμως δεν θέλω να επιστρέψω εκεί. Όντας 21, είχα τόσες πολλές ερωτήσεις που έχουν απαντηθεί τα τελευταία 30 χρόνια. Δεν θα ήθελα να ξαναγυρίσω στην εποχή που ήμουν παιδί. Μου αρέσουν τα 53 μου!
Μ.Κ.: Είναι πολύ συνηθισμένο θέμα όσο όλοι γύρω μας μεγαλώνουν, ότι δεν θέλουμε απαραίτητα να επιστρέψουμε στα 20 μας. Τα 40 και τα 50 είναι μια πολύ καλή εποχή γιατί έχεις πολλές εμπειρίες. Κι εγώ π.χ. που είμαι 48 ετών, μου αρέσει αυτή η δεκαετία της ζωής μου!
A.v.G.: Ναι, κι εμένα. Αυτά είναι τα χρυσά χρόνια, σωστά; Έχουμε την υγεία μας, έχουμε κάποια χρήματα, έχουμε κάποια σοφία. Δεν είμαστε πολύ μεγάλοι, δεν είμαστε ακόμα σε αναπηρικό καροτσάκι. Οπότε, ναι, λατρεύω αυτά τα χρόνια, αν και το hangover διαρκεί τώρα για μια εβδομάδα αντί για μία μέρα. Αλλά είναι εντάξει. Μαθαίνεις να ζεις όπως είσαι, μαθαίνεις να φροντίζεις τον εαυτό σου, κάτι που δεν έκανα εγώ στα 20 μου. Οπότε σίγουρα απολαμβάνουμε τα χρυσά χρόνια. Και επίσης με τους Gathering, είμαστε όλοι υγιείς, είμαστε όλοι ακόμα εδώ, είμαστε μαζί, μπορώ να ακόμη να τραγουδήσω τις ψηλές νότες, να κάνω ό,τι έκανα όταν ήμουν 22. Και έτσι, ναι, σίγουρα το απολαμβάνω απόλυτα.
Μ.Κ.: Παίζετε σε φεστιβάλ, αλλά και σε συναυλίες όπου είστε το κύριο και το μοναδικό όνομα. Απολαμβάνεις περισσότερο ένα μεγάλο φεστιβάλ ή απολαμβάνεις μια πιο οικεία, κλειστή συναυλία όπου όλοι έχουν έρθεις για να δουν εσένα συγκεκριμένα;
A.v.G.: Όλοι λατρεύουμε, που βρισκόμαστε σε αυτή τη θέση να κάνουμε κάτι ξεχωριστό και όλοι να έρχονται να μας δουν. Έχουμε λοιπόν τους γεμάτους χώρους, έχουμε τα μεγάλα φεστιβάλ heavy metal που μας ανέβασαν στις σκηνές τους. Νιώθουμε πολύ προνομιούχοι που όλα αυτά είναι δυνατά και το απολαμβάνουμε πολύ. Μου αρέσουν τα μεγάλα πλήθη, επειδή έχουν πολλή ενέργεια, μπορούμε να παίξουμε δυνατά και να μαζέψουμε τους πάντες να μπουν στη φούσκα μας – και αυτό είναι πολύ ωραίο. Αλλά μου αρέσει επίσης και αυτό που μοιάζει περισσότερο με τις πιο προσωπικές συναυλίες που κάνουμε σε κλαμπ, εκτός από τα φεστιβάλ. Παίζουμε για 1.500 άτομα, αλλά προσπαθούμε να το κρατήσουμε προσωπικό επειδή είναι ένα κλαμπ και είμαστε όλοι μαζί, στοιβαγμένοι σε έναν μικρό χώρο. Μου αρέσει πολύ επειδή είναι πολύ διαφορετικές συνθήκες, μου αρέσει η ισορροπία μεταξύ του να να παίζουμε σε ανοιχτό χώρο για χιλιάδες ανθρώπους, να πετάμε τους ενισχυτές μας στη σκηνή και να αρχίζουμε να παίζουμε. Ή να προετοιμάζεσαι όλη μέρα, να κάνεις soundcheck και δίνεις τη συναυλία. Είναι τόσο διαφορετικό το συναίσθημα. Οπότε μου αρέσουν και τα δύο.
Μ.Κ.: Έχεις κάποια συγκεκριμένη ιεροτελεστία πριν βγείτε στη σκηνή;
A.v.G.: Όχι, κάνω πάντα το ίδιο πράγμα. Κάνουμε μια ομαδική αγκαλιά με το συγκρότημα και ούτω καθεξής, αλλά πριν από αυτό, όταν είμαι μόνη μου και το συγκρότημα ετοιμάζεται και ασχολείται με τα τεχνικά, συνήθως μένω μόνη μου για λίγα λεπτά. Και μετά, αυτό που κάνω συνήθως είναι να κλείνω τα μάτια μου και να λέω στον εαυτό μου ότι αυτή θα είναι η καλύτερη συναυλία που έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου. Είτε παίζω για 10 άτομα είτε για 10.000 άτομα, λέω πάντα το ίδιο πράγμα. Πάντα λέω στον εαυτό μου, αυτή θα είναι η καλύτερη συναυλία και θα τραγουδήσω πολύ καλά και θα μεταφέρω αυτό που νιώθω στο κοινό. Θα πάρω όλους όσους είναι εδώ στη δική μας φούσκα και θα μοιραστούμε την ενέργεια και θα τραγουδήσω πολύ καλά τεχνικά, δεν θα ξεχνάω τους στίχους μου (σ.σ. γέλια). Προσπαθώ να φέρω όλους τους θεούς με το μέρος μου και να με βοηθήσουν να δώσω μια καλή συναυλία.
Μ.Κ.: Έχεις παίξει στην Ελλάδα σόλο πολλές φορές. Όμως έχουμε να σε δούμε με full band περίπου 15 χρόνια.
A.v.G.: Μου αρέσει που έχω μπάντα, αλλά παίζω επίσης, όπως είπες, σόλο ακουστικά μόνη μου πολύ συχνά. Στην Ελλάδα έρχομαι πολύ συχνά για να παίξω σόλο ακουστικά. Μου αρέσει να περιοδεύω σε όλη την Ελλάδα και μου αρέσουν τα Βαλκάνια. Αλλά θέλω σίγουρα να επιστρέψω με πλήρη μπάντα. Όταν κυκλοφόρησουν και τα τρία EPs που θα γίνουν ολοκληρωμένος δίσκος, θα περιοδεύσω λίγο περισσότερο με την μπάντα. Τον Νοέμβριο, λοιπόν, κάνω μια ευρωπαϊκή περιοδεία με την οκταμελή μπάντα μου. Έχω λοιπόν μια τεράστια μπάντα, κάτι που κάνει μερικές φορές λίγο δύσκολο να κλείσω μια ευρωπαϊκή ή παγκόσμια περιοδεία, επειδή είμαστε τόσοι πολλοί και το κόστος παραγωγής είναι αρκετά υψηλό. Αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο δεν περιοδεύω συνέχεια με full band. Ωστόσο, όταν κάνω ένα άλμπουμ με μπάντα, θέλω να περιοδεύω και με την μπάντα, οπότε του χρόνου θα κάνω περιοδεία με το συγκρότημα. Και ελπίζω να έρθω στην Ελλάδα κάποια μέρα. Πρέπει.
Μ.Κ.: Σκοπεύεις να να κάνεις guest συμμετοχές για άλλους καλλιτέχνες αυτή τη στιγμή; Εντάξει, με τον Devin Townsend, νομίζω ότι είναι μια αρκετά σταθερή συνεργασία.
A.v.G.: Ναι, είμαι στο νέο άλμπουμ του Devin Townsend, Moth, το οποίο είναι ένα έργο τέχνης. Είμαι πολύ περήφανη που συμμετέχω. Και υπάρχει κάτι στα σκαριά, αλλά δεν μπορώ να σας πω. Θα είμαι guest σε κάτι πολύ, πολύ ωραίο στο μέλλον.
Μ.Κ.: Η αλληλεπίδραση μεταξύ εσένα και των φανς μετά τις συναυλίες είναι κλασική και δεδομένη. Και αναρωτιόμουν, μιας και φυσικά λαμβάνεις δώρα από φανς: Έχεις κάποιο αγαπημένο και, από την άλλη, κάποιο λιγότερο αγαπημένο δώρο που να σου έχουν κάνει;
A.v.G.: Ναι, μερικές φορές λέω στις συνεντεύξεις, π.χ. πως όταν πηγαίνω στη Γαλλία, μου αρέσει να τρώω την τάδε μάρκα σοκολάτας – και μετά οταν πηγαίνω στη Γαλλία όλοι μου φέρνουν αυτήν, που δεν πωλείται πουθενά αλλού. Έτσι έχουμε κάτι να τρώμε στο tour bus και ούτω καθεξής. Αυτό είναι πολύ ωραίο. Οπότε ο κόσμος ξέρει τι μου αρέσει, η σοκολάτα. τις προάλλες ήμασταν στις ΗΠΑ, κάποιοι οπαδοί από την Κόστα Ρίκα ήρθαν στην Πόλη του Μεξικού για να δουν τη συναυλία και μετά μου έδωσαν καφέ από την Κόστα Ρίκα. Ήταν φανταστικό. Στους φανς αρέσει να δίνουν μικρά δώρα που είναι πολύ χαρακτηριστικά για τη χώρα τους. Και αυτό είναι πάντα πολύ ωραίο και τόσο γλυκό εκ μέρους τους. Αλλά μερικές φορές λαμβάνω περίεργα πράγματα, όπως όταν έλαβα ένα δώρο χειροποίητο πλεκτό, αλλά ήταν ένας αρουραίος σαν κούκλα. Άλλη μια φορά μου έκαναν δώρο ένα φέρετρο με μια κούκλα μέσα. που μου έμοιαζε. Έτσι, έφτιαξαν μια μικρή Anneke και ένα μικρό φέρετρο. Όταν το άνοιξα ήταν πολύ περίεργο, γιατί έβλεπα τον εαυτό μου ξαπλωμένο σε ένα φέρετρο. Στο gothic metal είναι πολύ κανονικοποιημένη να μιλάς για θάνατο και για σκοτεινά πράγματα γενικά. Ήταν χειροποίητα τα πάντα, το φέρετρο, τα μικρά ρούχα, οι ξανθές μπούκλες μου και ήταν πραγματικά όμορφο, αλλά ήμουν ακόμα εγώ μέσα σε ένα φέρετρο. Δεν το βάζω δίπλα στο κρεβάτι μου, αλλά πραγματικά το εκτιμώ πολύ.
Μ.Κ.: Μου έδωσες μια πάσα μιλώντας για την περιοδεία που κάνατε στις ΗΠΑ αυτές τις μέρες. Είχατε πολλά χρόνια να πάτε εκεί. Πώς βλέπεις ότι έχουν αλλάξει τα πράγματα στις Ηνωμένες Πολιτείες;
A.v.G.: Προφανώς, πολιτικά, όλα αλλάζουν συνεχώς στις ΗΠΑ και το κοινό που έρχεται να μας δει, πάντα μιλάει γι’ αυτό. Δηλαδή, κάθε φορά που υπάρχει μια κρίση ή κάτι αλλάζει, προς το καλύτερο ή το χειρότερο, οι φανς θέλουν να μιλήσουν γι’ αυτό μαζί μας, γιατί είναι η ζωή τους και νιώθουν πραγματικά άνετα να μας πουν για τη ζωή τους. Πολλά από όσα μας λένε έχουν να κάνουν με όποιον βρίσκεται στην εξουσία. Δεν ξέραμε καν αν θα φτάναμε εκεί επειδή είχαμε να δώσουμε μία συναυλία, αλλά έπρεπε να κάνουμε αίτηση για βίζα εργασίας και δεν είναι σίγουρο ότι θα την παίρναμε. Εξαρτάται από πολλά πράγματα. Ακόμη κι αν την πάρεις, πολλοί μουσικοί δεν μπαίνουν καν στη χώρα επειδή τους αρνούνται τη βίζα. Αλλά ευτυχώς όλοι πήραμε τις βίζες μας. Πήγαμε στις Ηνωμένες Πολιτείες και ήμασταν τόσο χαρούμενοι που τα καταφέραμε. Οι φανς εκτιμούν πραγματικά όλα αυτά που κάνεις, που τα καταφέρνεις και που περνάς από τον κόπο να φτάσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες για να παίξεις μια συναυλία. Αλλά θυμάμαι στην Ελλάδα, πριν από μερικά χρόνια, υπήρχε κάποιο πολιτικό γεγονός (σ.σ. και πότε δεν υπάρχει…). Μιλάς με κόσμο μετά την συναυλία και το πρώτο πράγμα που λένε είναι “έχουμε πρόβλημα”. Και μετά μας λένε για τη ζωή τους, για το πώς υπάρχει κρίση, αλλά αυτή είναι, νομίζω, και η δύναμη της μουσικής. Οι φανς νιώθουν άνετα να μας λένε πράγματα επειδή φτιάχνουμε μουσική που την έχουν πραγματικά στην καρδιά τους και νιώθουν άνετα κοντά μας.
Μ.Κ.: Ναι. Και όπως είπες, βάζεις τους ανθρώπους ως μουσικούς, ως συγκρότημα, τους βάζεις σε μια φούσκα. Έτσι, όταν πηγαίνουν στην συναυλία σου, ξεχνούν κάθε πρόβλημα που έχουν. Μένουν εκεί για μία, δύο ώρες, για παράδειγμα. Και δεν ξέρω πώς το αντιλαμβάνεσαι αυτό, αλλά νομίζω ότι είναι υπέροχο. Αν ήμουν μουσικός, θα μου άρεσε πολύ να υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ξεχνούν τα πάντα για δύο ώρες και έρχονται στην συναυλία μου.
A.v.G.: Σίγουρα. Ναι, νιώθω ακριβώς αυτό. Ισχύει και για εμάς. Ξεχνάμε τα προβλήματα του κόσμου για μιάμιση, δύο ώρες όταν παίζουμε μουσική. Γι’ αυτό το αποκαλώ φούσκα. Το κάνουμε, είμαστε ένα. Ακούς τη μουσική που προέρχεται από εμάς, αλλά κάνουμε το ίδιο πράγμα. Απολαμβάνουμε τη μουσική, απολαμβάνουμε ο ένας τον άλλον και την παρέα μας. Βλέπεις πάντα ένα κοινό μπροστά σου με διαφορετικά χρώματα, διαφορετικά υπόβαθρα, διαφορετική ηλικία, διαφορετικό φύλο και όλοι είναι ένα. Όλοι κάνουν το ίδιο πράγμα. Απολαμβάνουν τη μουσική με κάθε τρόπο, και αυτό αγαπώ στο να φτιάχνω μουσική. Γι’ αυτό δεν είμαι μουσικός του στούντιο, αγαπώ τον χρόνο μου στη σκηνή επειδή νιώθουμε τα ίδια πράγματα. Μου αρέσει αυτό ειδικά στη heavy metal σκηνή και στη rock και στην prog, οι οπαδοί πραγματικά καταλαβαίνουν τους στίχους και τη μουσική μας. Το μοιραζόμαστε αυτό. Δεν υπάρχει κανείς που έρχεται να δει μια συναυλία που να μην ξέρει τους στίχους, που δεν αγαπά τη μουσική, είναι μια ωραία σκηνή να βρίσκεσαι. Η σκηνή του heavy metal είναι διαφορετική από οποιαδήποτε άλλη σκηνή στον κόσμο.
Μ.Κ.: Ναι, πράγματι. Και στην Ελλάδα, οι metallers είναι πολύ αφοσιωμένοι, όπως ξέρεις. Λοιπόν, πρέπει να σε ρωτήσω, φυσικά, τι πλάνα έχετε στη συνέχεια με τους Gathering;
A.v.G.: Όχι, δεν έχουμε κάποια σχέδια μετά τον Ιανουάριο. Έχω τα δικά μου σόλο πράγματα που ετοιμάζονται. Έχω πολλά σχέδια για την επόμενη χρονιά και οι Gathering θα συζητήσουν μεταξύ τους για το μέλλον τους και πώς θα το κάνουν με τραγουδιστές ή οτιδήποτε άλλο. Και για μένα προσωπικά, τα σχέδιά μου με τους Gathering για το μέλλον είναι ότι ελπίζω να είμαστε ο ένας στη ζωή του άλλου, ελπίζω να πιούμε πολλούς καφέδες μαζί και να κουβεντιάσουμε και να μείνουμε φίλοι και να μοιραστούμε ό,τι κάνουμε όλοι στη ζωή. Αλλά μουσικά, δεν υπάρχουν σχέδια, όχι.
