Συνέντευξη Σελοφάν: Ο τόπος και οι κοινωνικές συνθήκες μας στιγματίζουν όλους, ό,τι κι αν κάνουμε.
Οι Σελοφαν μιλούν στο Lung λίγο πριν την εμφάνιση τους στο Αγοραφοβικό Φεστιβάλ
Έχει περάσει περισσότερο από μία δεκαετία από την πρώτη φορά που είδα ζωντανά τους Σελοφάν. Τότε είχα πλήρη άγνοια κινδύνου και η Αθήνα έμοιαζε με ένα τεράστιο λούνα παρκ νέων εμπειριών. Στα, ακόμη έφηβα, αυτιά μου ηχούσαν εξωτικοί, και μπορούσα μόνο ακροθιγώς να αντιληφθώ την τρυφερότητα που κρύβεται κάτω από κάτω από τη σκοτεινή επιφάνεια της μουσικής τους. Κάπου ανάμεσα στα υπόγεια, στα μικρά κλαμπ και στις συναυλίες μιας πόλης που έμοιαζε να ανακαλύπτει διαρκώς καινούργιους τρόπους να υπάρχει, οι Σελοφάν είχαν ήδη αρχίσει να χτίζουν έναν κόσμο δικό τους, έναν κόσμο που με τα χρόνια θα μεγάλωνε μαζί τους και θα έφτανε πολύ πέρα από την Αθήνα. Οι ίδιοι ταξίδεψαν σε μέρη που κάποτε θα έμοιαζαν απρόσιτα, αντιμετώπισαν την παράλογη δεκαετή απαγόρευση εισόδου τους στις ΗΠΑ, βρέθηκαν μπροστά σε κοινά που γνώριζαν τους στίχους τους στην άλλη άκρη του κόσμου και συνέχισαν να επιστρέφουν στην Αθήνα ως σημείο αναφοράς.
Τώρα, με το Animal Mentality να αποτελεί τον πιο χρονοβόρο δίσκο της μέχρι σήμερα πορείας τους, η συζήτηση μαζί τους μοιάζει με έναν τρόπο να επιστρέφεις σε εκείνη την πρώτη γνωριμία και να την κοιτάζεις από την άλλη πλευρά του χρόνου. Για τη μουσική που αλλάζει μαζί τους, για όσα επιλέγουν να κρατήσουν σταθερά, για τη Fabrika Records ως καταφύγιο και για την Αθήνα που εξακολουθεί να ακούγεται μέσα σε όλα αυτά, λίγο πριν από την εμφάνισή τους στο Αγοραφοβικό Φεστιβάλ στο ΠΛΥΦΑ, στις 18 Σεπτεμβρίου.
Αρχικά, σας ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο σας. Πώς σας πετυχαίνουμε αυτή την περίοδο;
Και εμείς σας ευχαριστούμε. Αυτή την περίοδο ανακαινίζουμε το σπίτι μας. Μια πολύ κουραστική και ταυτόχρονα ανανεωτική διαδικασία. Ένα χάος και μια νέα αρχή.
Έχετε περιγράψει τον τελευταίο σας δίσκο, Animal Mentality, ως ορόσημο της καριέρας σας. Πείτε μας περισσότερα για αυτό.
Δεν το θυμάμαι, αλλά μάλλον έτσι θα νιώθουμε για κάθε νέο δίσκο, γιατί μας πάει πάντα λίγο πιο βαθιά στην μουσική μας αναζήτηση. Ο Animal Mentality είναι ο πιο χρονοβόρος στην παραγωγή δίσκος μας, αφού πλέον είμαστε πιο απαιτητικοί από τον εαυτό μας, αλλά και ένας δίσκος διαφωνίας, κάτι που δεν θυμάμαι να υπήρχε μεταξύ μας παλιότερα. Δημιουργική διαφωνία, χρήσιμη τελικά.
Έχετε πει αρκετές φορές ότι, αν ακούσει κανείς τους δίσκους σας διαδοχικά, μπορεί να ακούσει πάνω τους το πέρασμα του χρόνου, την τεχνική γνώση και την εμπειρία που προστέθηκαν στη διαδικασία σας. Υπάρχει όμως κάτι που, κοιτάζοντας πίσω, αισθάνεστε ότι προσπαθήσατε συνειδητά να προστατεύσετε από αυτή την εξέλιξη, ή / και που θεωρείτε πλέον αναπόσπαστο μέρος της ταυτότητάς σας;
Συνειδητά όχι. Μας ενδιαφέρει η εξέλιξη, δεν νιώθω πως υπάρχουν πολλά να προστατεύσουμε από αυτήν, αφού είναι αναπόφευκτη, όπως το πέρασμα του χρόνου. Εγώ προσωπικά το μόνο που θέλω να διατηρώ, είναι το συναίσθημα στη φωνή κατά τις πρώτες ηχογραφήσεις. Ίσως και αυτό να είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό μας τελικά. Η φωνή μου, που μπορεί και να φαλτσάρει, αφού τραγουδάω μόνο με το συναίσθημα και δεν με ενδιαφέρει η επανάληψη με σκοπό το άρτιο, ακουστικά, αποτέλεσμα.
Η Αθήνα υπάρχει στους Selofan με έναν τρόπο που υπερβαίνει το γεγονός ότι εδώ ζείτε, στη μελαγχολία, στην αίσθηση του αστικού χώρου, στις συναυλίες, στους ανθρώπους που εμφανίζονται στα βίντεο, στην ίδια την κοινότητα γύρω από τη Fabrika Records. Θα μπορούσαν να υπάρξουν οι Selofan χωρίς αυτό το στοιχείο;
Όχι, και εάν υπήρχαν θα ήταν σίγουρα κάτι άλλο. Ο τόπος και οι κοινωνικές συνθήκες μας στιγματίζουν όλους, ό,τι κι αν κάνουμε.
Έχετε περιγράψει τη σκηνική σας παρουσία ως κάτι που δεν είναι ακριβώς «persona», επειδή, όπως έχετε πει, αυτό που συμβαίνει πάνω στη σκηνή είναι προέκταση του τρόπου με τον οποίο ζείτε και σκέφτεστε τη μουσική. Μετά από τόσα χρόνια και εκατοντάδες εμφανίσεις, έχει αλλάξει καθόλου η σχέση σας με τις ζωντανές εμφανίσεις;
Έχει, ναι. Είμαστε σίγουρα πιο άνετοι πλέον επάνω στη σκηνή, μας έχουν τύχει πολλά και έχουμε ανταπεξέλθει, οπότε δεν αγχωνόμαστε πια. Είμαστε μάλλον και λίγο πιο επαγγελματίες, αν και δεν μου αρέσει η λέξη, γιατί κρύβει και την έννοια της ρουτίνας. Πράγμα που νιώθω κατά διάρκεια ενός ταξιδιού, πότε όμως επάνω στη σκηνή.
Υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα αντίφαση στην ιστορία σας, μιας και ξεκινήσατε σχεδόν σαν ένα αυθόρμητο bedroom project, και έχετε πλέον δημιουργήσει έναν ολόκληρο μικρόκοσμο γύρω από τη Fabrika Records. Υπήρξε κάποιο κομβικό σημείο για εσάς που αναγνωρίσατε τον μικρόκοσμο αυτό;
Δεν τα εκλαμβάνω τόσο αντιφατικά, για εμάς συνδέονται απόλυτα η μπάντα με την εταιρεία, αφού γεννήθηκαν με διαφορά ενός χρόνου και ήταν αλληλένδετη η πορεία τους. Είναι συχνό φαινόμενο, μια μπάντα να αυτοεκδίδεται. Όμως έχεις δίκιο, είναι η Fabrika ένας μικρόκοσμος, που ενίοτε προσφέρει διαφυγή από τον πραγματικό κόσμο. Θυμάμαι παλιά που διοργανώναμε τις Fabrika nights, συναυλίες στην Ευρώπη, με τις βασικές μπάντες της εταιρείας, τους Lebanon Hanover, εμάς και τους She Past Away. Ένα βράδυ είχαμε συγκινηθεί πραγματικά με τον Δημήτρη, σχεδόν όλα τα κλαμπ ήταν sold out, ένιωθες την ενέργεια του κοινού να στάζει από τους τοίχους. Κοιταχτήκαμε και είπαμε: “Εμείς το κάναμε αυτό;”
Έχετε ταξιδέψει τόσο πολύ ώστε η σχέση σας με το κοινό να έχει γίνει σχεδόν γεωγραφική εμπειρία. Υπάρχει κάποια πόλη ή κάποιο κοινό που σας έκανε να καταλάβετε κάτι για τους Selofan που δεν είχατε καταλάβει μέχρι τότε;
Ξέρετε μάλλον την ιστορία της απαγόρευσης εισόδου μας στην Αμερική πριν δέκα χρόνια. Επειδή αυτό θεωρείται σύμφωνα με τους εκεί νόμους σοβαρότατο ποινικό αδίκημα, δεν κατορθώσαμε παρά μόνο πέρυσι και έπειτα από μια δεκαετία και με δικηγορική παρέμβαση να επισκεφτούμε την χώρα. Η αναμονή αυτή τελικά πυροδότησε το ενδιαφέρον του κοινού και κάποιες συναυλίες, όπως αυτή στο Los Angeles ήταν σχεδόν εκστατικές. Το αμερικανικό όνειρο έχει χαθεί. Ο κόσμος εκεί δεν έχει την ευκαιρία να δει τις underground μπάντες του υπόλοιπου πλανήτη, λόγω της ανέφικτης κατάστασης της βίζας. Έχουν πολλές δικές τους βέβαια, αλλά διψάνε να δουν κάτι νέο. Εισπράξαμε τρομερό πάθος από το κοινό. Στην Λατινική Αμερική επίσης, στην Χιλή, η συναυλία έγινε στα πλαίσια ενός drag show πάρτι. Έχουμε δύο μόνο ισπανόφωνα τραγούδια, ένα από αυτά, είναι πολύ αγαπημένο στην εκεί trans σκηνή, επειδή μιλάει για τον αγοραίο έρωτα. Δεν είχαμε ιδέα για την απήχηση του συγκεκριμένου κομματιού, μέχρι την στιγμή της συναυλίας. Φτάσαμε και τα κορίτσια μας υποδέχτηκαν, τραγουδώντας το και βγήκαν στη σκηνή μαζί μας σε αυτό το κομμάτι. Όταν γράφεις τραγούδια σπίτι σου, δεν μπορείς ούτε καν να φανταστείς πως αυτά εκφράζουν την ζωή κάποιου στην άλλη πλευρά της υφηλίου.
Σε παλιότερη συνέντευξη είπατε ότι «είμαστε η ηχώ της εποχής μας» και ότι, αν βρισκόσασταν στην έρημο, θα ονειρευόσασταν μια όαση. Μετά από μια πανδημία, πολέμους, πολιτική και οικονομική αστάθεια, μια τεράστια αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο ακούμε και κυκλοφορούμε μουσική και, παράλληλα, μια περίοδο κατά την οποία η darkwave έχει αποκτήσει πολύ μεγαλύτερη ορατότητα, τι αισθάνεστε ότι επιστρέφει σήμερα στη μουσική σας από την εποχή στην οποία ζείτε;
Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης. Αυτή η σκέψη πηγάζει από την εποχή μας. Αλλά γνωρίζω πως έτσι ήταν και έτσι θα είναι σε όλες τις εποχές και σε όλους τους τόπους.
Το Αγοραφοβικό Φεστιβάλ, στο οποίο εμφανίζεστε την Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου, ξεχωρίζει για την σύμμειξη παλιού και νέου, κιθαριστικού και ηλεκτρονικού, σκοτεινού και ποπ. Πώς βλέπετε την ύπαρξη ενός τέτοιου εγχειρήματος στην σημερινή εποχή;
Πολύ μας αρέσει το lineup αυτού του φεστιβάλ και μπράβο στους διοργανωτές, που δίνουν χώρο στην ανεξάρτητη ελληνική σκηνή να συνευρευθεί, να γνωρίσει την δουλειά νέων καλλιτεχνών και να απολαύσει τις αγαπημένες μπάντες του παρελθόντος. Θα πηγαίναμε και σαν θεατές εάν δεν μας καλούσαν τα παιδιά να παίξουμε.
Τι περιμένετε από αυτή την εμφάνισή σας, και τι πρέπει να περιμένει το κοινό που θα βρεθεί στο ΠΛΥΦΑ;
Κάθε εμφάνιση στην πόλη μας είναι ιδιαίτερη για εμάς. Και επειδή στο κοινό βρίσκονται οι φίλοι μας, αλλά και επειδή νιώθουμε πως στον τόπο μας, είμαστε πιο κατανοητοί. Γι’ αυτό και σε αυτό το φεστιβάλ θα παίξουμε κυρίως τα ελληνόφωνα κομμάτια όλης της δισκογραφίας μας, πράγμα που δεν έχουμε ξανακάνει. Περιμένουμε να ανάψετε αναπτήρες και να τα τραγουδήσετε μαζί μας (αστειεύομαι). Περιμένουμε και χαιρόμαστε που θα δούμε τις εμφανίσεις των υπολοίπων φοβερών καλλιτεχνών του φεστιβάλ. Πράγμα που έχει καιρό να μας συμβεί.
Ερωτήσεις-επιμέλεια: Εύη Παπαγιάννη
