Συνέντευξη Sad Lovers And Giants: Η μουσική μας πάντα αφορούσε την εσωτερική αντίδραση του ανθρώπου σε έναν κόσμο που έχει λιγάκι τρελαθεί

Τακτικοί επισκέπτες στην χώρα μας οι Sad Lovers And Giants, οι θρύλοι του post punk από το Rickmansworth της Αγγλίας εδώ και σχεδόν πενήντα χρόνια παραμένουν στην πρώτη γραμμή της σκηνής μένοντας πάντα παραγωγικοί και κρατώντας ένα υψηλό επίπεδο δημιουργικότητας. Παρότι διαμορφώθηκαν σε άλλες εποχές οι ίδιοι δεν είναι εκτός κλίματος και συνεχίζουν να παράγουν μουσική γεμάτη ευαισθησία στην ψηφιακή εποχή την οποία επ’ ουδενί λόγο δεν απορρίπτουν. Μιλάνε για την σχέση τους με την χώρα μας και για την διαρκή επικαιρότητα του post punk και πως αυτό συνεχίζει να μιλάει στις καρδιές των ακροατών. Είτε μέσω των στίχων, είτε μέσω της μουσικής. Όλα αυτά, με την αφορμή της επερχόμενης συναυλίας τους στην Αθήνα και στο Gagarin 205 Live Music Space (15/11).       

Η ευαισθησία σας παραμένει διαχρονική. Τι σημαίνει να γράφεις μουσική σήμερα, σε έναν κόσμο που φαίνεται να έχει λιγότερη υπομονή για τη σιωπή και την ενδοσκόπηση;
BAND & GARCE: Ζούμε σε μια χαοτική εποχή, αλλά η μουσική μας πάντα αφορούσε την εσωτερική αντίδραση του ανθρώπου σε έναν κόσμο που έχει λιγάκι τρελαθεί. Από αυτή την άποψη, δεν επηρεαζόμαστε πραγματικά από τα γεγονότα ενός κόσμου που βρίσκεται σε συνεχή επιτάχυνση. Κάνουμε αυτό που κάνουμε. Αυτή τη στιγμή μιξάρουμε το τελευταίο μας άλμπουμ με τίτλο The Weight of Forgotten Dreams και μερικά από τα τραγούδια του είναι εξωστρεφή, άλλα είναι στοχαστικά και αρκετά από αυτά είναι αιθέρια και εξωπραγματικά. Έτσι ήταν πάντα.

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια αναβίωση του post-punk — μερικές φορές γνήσια, άλλες φορές επιφανειακή. Πώς βλέπετε αυτό το νέο κύμα; Έχει κάτι να πει ή απλώς «παίζει τον ρόλο» της δεκαετίας του ’80;
BAND & GARCE: Πιθανώς υπάρχει ένα στοιχείο cosplay σε αυτό, αλλά είναι κατανοητό. Η μουσική της δεκαετίας του ‘80 είχε μια απλότητα και μια αμεσότητα που οι σημερινοί μουσικόφιλοι καταλαβαίνουν απόλυτα και που τους προσφέρουν οι νέες μπάντες, συν φυσικά ένα υπέροχο στυλ, δανεισμένο από τη δεκαετία του ’80! Η εμπειρία μας από τη δεκαετία του ’80 είναι ότι ήταν εξαιρετικά ποικιλόμορφη, γι” αυτό και καταφέραμε να ταιριάξουμε. Τα συγκροτήματα σήμερα έχουν σίγουρα κάτι να πουν, που είναι: «αν είσαι διαφορετικός, τότε αυτή η μουσική είναι για σένα».

Το τελευταίο σας άλμπουμ, Mission Creep (2023), ακούγεται ώριμο αλλά και ανήσυχο. Τι θέλατε να εκφράσετε με αυτόν τον δίσκο; Ήταν μια ανάγκη να επιστρέψετε ή μια φυσική συνέχεια;
Δεν ήταν επιστροφή με την έννοια του «ήχου» των SL&G, γιατί πάντα παραμείναμε πιστοί σε αυτόν, αλλά από την άποψη των προδιαγραφών παραγωγής υπήρχε μια πρόκληση. Ο κόσμος αποδέχεται την πιο πρωτόγονη ποιότητα παραγωγής των πρώτων μας ηχογραφήσεων ως «αυθεντικά 80s», αλλά σήμερα δεν θα μπορούσαμε ποτέ να κυκλοφορήσουμε ένα δίσκο με την ίδια ποιότητα παραγωγής, ειδικά με την τεχνολογία που έχει ο καθένας στη διάθεσή του στο σπίτι του. Έτσι, έπρεπε να είναι SL&G, αλλά πιο εκλεπτυσμένο. Αυτό που θέλαμε να εκφράσουμε είναι αυτό που είπαμε στην απάντηση στην πρώτη σας ερώτηση, «μια ανθρώπινη εσωτερική αντίδραση σε έναν κόσμο που έχει τρελαθεί λίγο».

Οι στίχοι σου ήταν πάντα ενδοσκοπικοί, αλλά όχι απομονωμένοι — συνομιλούν με τον έξω κόσμο. Σήμερα, πού νιώθεις ότι βρίσκονται οι «Sad Lovers» στην κοινωνική πραγματικότητα του 2025;
GARCE: Κατά τη γνώμη μου, η κοινωνική πραγματικότητα του 2025 είναι μια πραγματικότητα όπου ο ψηφιακός κόσμος μας, στον οποίο έχουμε πρόσβαση μέσω των κοινωνικών μέσων και του διαδικτύου, είναι αποξενωτικός και δεν βασίζεται σε πράγματα που έχουν σχεδιαστεί για να ικανοποιούν τις φυσικές ανθρώπινες ανάγκες μας. Για παράδειγμα, δεν βοηθά το γεγονός ότι μεγάλο μέρος του έχει σχεδιαστεί για να μας πουλάει πράγματα, με αποτέλεσμα βασικές συναισθηματικές δεσμεύσεις όπως η εμπιστοσύνη και η πίστη να γίνονται επικίνδυνες επιχειρήσεις. Όπως λέτε, πάντα ήμουν εσωστρεφής, αλλά ως μέσο για να συντηρήσω τον εαυτό μου και να χαράξω το δρόμο μου σε έναν κόσμο γεμάτο προκλήσεις. Εξακολουθούμε να έχουμε ανάγκη να μιλάμε μεταξύ μας για τα συναισθήματά μας, αλλά αυτό προϋποθέτει ότι γνωρίζουμε τι νιώθουμε μέσα μας.

Η τεχνολογία έχει αλλάξει εντελώς τον τρόπο με τον οποίο βιώνουμε τη μουσική. Streaming, αλγόριθμοι, εικονικά φεστιβάλ… Σας ενοχλεί αυτό ή το βλέπετε ως ένα εργαλείο απελευθέρωσης;
BAND: Μας έχει διευρύνει πολύ τους ορίζοντες και μας αρέσει το γεγονός ότι οι παραδοσιακοί φύλακες (τύπος, ραδιόφωνο, τηλεόραση κ.λπ.) δεν στέκονται πλέον ανάμεσα στις μπάντες και τους οπαδούς της μουσικής. Συνολικά, για εμάς είναι κάτι θετικό.
GARCE: Μόλις έλεγξα το Spotify, οι μηνιαίοι ακροατές μας έχουν φτάσει στο υψηλότερο επίπεδο όλων των εποχών, 161.100, οπότε ναι, θεωρώ την τεχνολογία πολύ απελευθερωτική!

Οι νέες γενιές σας ανακαλύπτουν μέσω του Bandcamp, του YouTube και των playlist. Πώς νιώθετε που η μουσική σας βρίσκει μια δεύτερη ζωή ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν είχαν καν γεννηθεί όταν πρωτοκυκλοφόρησε;
Είναι φανταστικό. Μας αρέσει να πιστεύουμε ότι ήμασταν πάντα αρκετά διαφορετικοί ώστε να έχουμε κάτι που θα αντέξει στο χρόνο. BAND

Οι ζωντανές εμφανίσεις σας μοιάζουν σχεδόν τελετουργικές. Τι παίρνετε μαζί σας στη σκηνή, πέρα από τα τραγούδια; Υπάρχει ακόμα «ένταση» ή έχει γίνει ρουτίνα μετά από όλα αυτά τα χρόνια;
BAND: Όχι, δεν είναι καθόλου ρουτίνα. Δεν παίζουμε ιδιαίτερα συχνά και δεν βασιζόμαστε σε πολλή τεχνολογία πίσω από τα παρασκήνια για να εξαλείψουμε κάθε κίνδυνο. Έτσι, αυτό που βλέπετε αν έρθετε να μας δείτε είναι αρκετά ακατέργαστο και εντελώς ζωντανό.

Επιστρέφεις στην Αθήνα, μια χώρα που σε έχει αγκαλιάσει βαθιά. Τι θυμάσαι από τις προηγούμενες επισκέψεις σου και τι περιμένεις από αυτή την παράσταση στο Gagarin;
GARCE: Πολλοί από τους αγαπημένους μου Άγγλους ποιητές ήταν γοητευμένοι από την Ελλάδα και τον αρχαίο κόσμο, οπότε πάντα νιώθω ότι ακολουθώ τα βήματά τους όταν επιστρέφω στην Αθήνα. Λατρεύω την ιστορία και τους μύθους, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο οι Έλληνες αγαπούν να συζητούν και να διαφωνούν. Μερικά από τα καλύτερα γεύματα που έχω απολαύσει ήταν στην Ελλάδα. Υποθέτω ότι το άφθονο κρασί και ο καιρός βοηθούν, αλλά πάντα απολάμβανα περισσότερο την παρέα. Ερχόμαστε εδώ εδώ και 16 χρόνια, οπότε έχουμε δει την Ελλάδα να περνάει δύσκολες στιγμές, αλλά ως χώρα πάντα ανακάμπτει, κάτι που θαυμάζω πολύ. Είμαι Άγγλος, αλλά νιώθω έντονα ότι είμαι και Ευρωπαίος και το να συναντώ άλλους Ευρωπαίους που τυχαίνει να είναι Έλληνες μου φαίνεται πολύτιμο σε αυτές τις δύσκολες στιγμές. Τι περιμένω από αυτή την παράσταση; Τίποτα άλλο παρά αμοιβαία αγάπη και σεβασμό, αυτό είναι όλο!

Κοιτάζοντας τη μπάντα σήμερα, ποιο είναι το «νέο» στοιχείο που σας κρατά ενωμένους και δημιουργικούς; Τι έχει αλλάξει στη δυναμική σας;
BAND: Είμαστε σαν οικογένεια σε αυτό το σημείο και απολαμβάνουμε πραγματικά την παρέα του άλλου. Έτσι, η δημιουργική διαδικασία τείνει να είναι ειλικρινής, με τον καθένα από εμάς να έχει μια διαισθητική κατανόηση του δημιουργικού στόχου προς τον οποίο εργαζόμαστε.
GARCE: Συμφωνώ και θα προσθέσω ότι η δημιουργία της ταινίας με την ίδια ολλανδική εταιρεία που έκανε την εξαιρετική ταινία του Adrian Borland, «Walking in The Opposite Direction», ήταν «νέα» και συναρπαστική εμπειρία. Πάντα συμβαίνει κάτι που δεν έχουμε ξανακάνει. Η συμμετοχή μας στο Visor Festival στην Ισπανία πέρυσι, ως support των The Charlatans και των The Mission, ήταν μια άλλη «νέα» εμπειρία.

Και μια πιο υπαρξιακή ερώτηση για το κλείσιμο: τι σημαίνει για εσάς τώρα το όνομα «Sad Lovers and Giants»; Είναι ακόμα μια δήλωση, ειρωνεία ή καταφύγιο;
BAND: Μας αρέσει ακόμα και το έχουμε αγαπήσει ακόμα περισσότερο με τα χρόνια. Στην πραγματικότητα, ένας καλλιτέχνης R&B το έκλεψε για τον τίτλο του άλμπουμ του, οπότε θεωρούμε ότι πρέπει να είμαστε αρκετά σύγχρονοι.