Καθ’ οδόν για το Αγοραφοβικό, οι PTTD συναντούν τη Χριστιάνα Στυλιανού.
Οι λάτρεις του βρώμικου ήχου και του feedback έχουν έναν καλό λόγο να βρεθούν στο ΠΛΥΦΑ στις 18 Σεπτεμβρίου. Οι Psychedelic Trips to Death φέρνουν στο Αγοραφοβικό Φεστιβάλ έναν ήχο γεμάτο παραμορφωμένες κιθάρες, ηλεκτρονικά beats και σκοτεινή ψυχεδέλεια, από εκείνους που μοιάζουν να διοχετεύουν ηλεκτρισμό κατευθείαν στις νευρικές σου συνάψεις. Μπορείς να αφεθείς σε ένα σπασμωδικό λίκνισμα, να χαθείς μέσα στην επανάληψη ή να νιώσεις ότι κάτι δυσοίωνο πλησιάζει. Πιθανότατα θα σου συμβούν και τα τρία. Με τον Κωνσταντίνο Ιωσηφίδη και τον Πάνο Αναστασιάδη να αποτελούν πλέον τον πυρήνα του, το συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη εξακολουθεί να δοκιμάζει τα όρια ανάμεσα στην ωμότητα του rock’n’roll και την ψυχρή ακρίβεια των μηχανών.
Η μουσική τους έχει κάτι από τη γοητεία ενός σκοτεινού δρόμου που θέλεις να ακολουθήσεις, παρότι δεν ξέρεις πού βγάζει. Ο θόρυβος πυκνώνει σαν ομίχλη και οι κιθάρες χάνουν τα γνώριμα περιγράμματά τους. Μοιάζουν με τρένα εξπρές, με οδοντιατρικό τροχό, με εκτόξευση πυραύλου, με θάλασσα – πότε γαλήνια και πότε φουρτουνιασμένη , με εκρήξεις πυροτεχνημάτων, με μηχανήματα εργοστασίων που βογκάνε ή ακόμη και με τον συναγερμό που θα ηχήσει την ημέρα του Αρμαγεδδώνα. Είναι ένας ήχος που σε κάνει να σκέφτεσαι περισσότερο υλικά, κίνηση και θερμοκρασία παρά ένα συγκεκριμένο genre.
Οι μπασογραμμές κινούνται ορμητικές – άλλοτε σφυροκοπούν επίμονα μία και μοναδική νότα και άλλοτε αφήνονται στη μελωδία, φέρνοντας στον νου τον βαρύ, επαναλαμβανόμενο, υπνωτικό και «βρώμικο» ήχο του Dave Alexander στους πρώιμους Stooges. Τα drum machines κρατούν έναν ψυχρό, αυστηρό παλμό, ενώ η φωνή παλεύει να αναδυθεί μέσα από τις παραμορφώσεις και τα feedback. Μέσα σε όλον αυτόν τον ηλεκτρισμό, ακούγεται κάποιος που πασχίζει να βγει στην επιφάνεια.
Κιθάρες και μηχανές σε σχέση εξάρτησης
Η ιστορία των Psychedelic Trips to Death ξεκίνησε το 2010 στη Θεσσαλονίκη. Το ανεξάρτητο ντεμπούτο Malibu κυκλοφόρησε το 2012, αποτυπώνοντας τις πρώτες τους αναζητήσεις σε έναν σκοτεινό και θορυβώδη ήχο. Δύο χρόνια αργότερα, στο Love & Death EP, μπήκαν τα drum machines και τα synths. Η κιθάρα είχε πλέον απέναντί της τη μηχανική επανάληψη, έναν δεύτερο πόλο με τον οποίο μπορούσε να συντονιστεί ή να συγκρουστεί. Ακολούθησαν το Blood for Blood το 2017, το The Resistor το 2020 και το Gold EP το 2023.
Αυτή η πορεία θα μπορούσε να διαβαστεί ως μια σταδιακή μετακίνηση προς τον πιο ηλεκτρονικό ήχο. Ο Κωνσταντίνος Ιωσηφίδης, τραγουδιστής και μπασίστας, ωστόσο, μιλώντας στο LUNG περιγράφει μια σχέση αμοιβαίας εξάρτησης: «Σίγουρα τείνουμε προς τη συνύπαρξη των δύο κόσμων και θεωρώ πως δεν μπορεί να υπάρξει η μπάντα χωρίς κάποιον από τους δύο ήχους. Είναι πλέον αλληλένδετοι».
Ένα παρελθόν που επιστρέφει παραμορφωμένο
Οι αναλογίες αλλάζουν και οι επιρροές ανασυντάσσονται. Ορισμένα τραγούδια ακροβατούν πάνω από μια άβυσσο άμορφου θορύβου, δοκιμάζοντας πόσο μπορούν να απομακρυνθούν από τη φόρμα τους χωρίς να διαλυθούν. Άλλα πλησιάζουν σε μια πιο ευδιάκριτη post-punk δομή, αφήνοντας τον ρυθμό και τη μελωδία να βγουν μπροστά. Ανάμεσα σε αυτές τις κατευθύνσεις υπάρχει χώρος για διαφορετικές εκδοχές της μπάντας, για ιδέες που ανοίγουν έναν δρόμο και για άλλες που οδηγούν κάπου απρόσμενα.
Στον ήχο τους συνυπάρχουν επίσης διαφορετικοί χρόνοι, καθώς κάτι μπορεί να ακούγεται παλιό και ταυτόχρονα απολύτως σύγχρονο, σαν ένα παρελθόν που επιστρέφει παραμορφωμένο. Είναι μια αντίφαση που τους ενδιαφέρει συνειδητά. «100%. Δεν έχω καλύτερο από αυτό το υβρίδιο», λέει ο Κωνσταντίνος.
Παρότι η μουσική τους γεννά εικόνες – νυχτερινές πόλεις, νέον, άδειους δρόμους, ταξίδια, μπετόν , η αφετηρία βρίσκεται αλλού: «Από έναν ήχο κατά κύριο λόγο. Το αφήγημα και η εικόνα έρχονται μετέπειτα, μαζί με την ολοκλήρωση της ατμόσφαιρας του τραγουδιού». Η μετάβαση στον κινηματογράφο θα είχε, πάντως, ενδιαφέρον για τους ίδιους. Στο ενδεχόμενο να γράψουν ένα ολόκληρο soundtrack, ο Κωνσταντίνος απαντά: «Ναι, γιατί όχι; Σίγουρα ένα horror soundtrack για τον Robert Eggers θα είχε ενδιαφέρον».
«Το λάθος δίνει ανθρώπινη υπόσταση στην τέχνη»
Σε μια εποχή όπου η ψηφιακή παραγωγή επιτρέπει απεριόριστες διορθώσεις, οι Psychedelic Trips to Death διατηρούν τις επιφυλάξεις τους απέναντι στην τελειότητα. «Πιστεύουμε πως το λάθος είναι αυτό που δίνει την ανθρώπινη υπόσταση στην τέχνη γενικότερα», λέει ο Κωνσταντίνος. «Οπότε ναι, εννοείται πως θα διορθώσουμε κάποια πράγματα σε μια ηχογράφηση. Κοιτάμε όμως οι διορθώσεις αυτές να υπηρετούν τη μουσική, όχι το “τέλειο”».
Η φροντίδα για το τελικό αποτέλεσμα συνεχίζεται στη σκηνή, με τον Τίτο Καργιωτάκη στην κονσόλα, έναν ηχολήπτη με σημαντική διαδρομή, που συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση του ήχου των Τρυπών. Σήμερα ακολουθεί τους Psychedelic Trips to Death στα live τους, σαν ένα άτυπο τρίτο μέλος. «Η παρουσία του Τίτου στα live είναι σίγουρα καθησυχαστική για εμάς όσον αφορά το τελικό αποτέλεσμα. Είναι πάρα πολύ ωραίο συναίσθημα το να έχεις έναν τέτοιον ηχολήπτη στην κονσόλα, αλλά και έναν τέτοιον άνθρωπο στην παρέα».
Ένα αλισβερίσι έντασης και ηρεμίας
Σε αυτό το σημείο, η συζήτηση στράφηκε αναπόφευκτα στο ζήτημα της έντασης. Χρειάζεται η μουσική να παίζεται δυνατά για να λειτουργήσει; Ο ίδιος αποφεύγει τις γενικεύσεις: «Όχι, δεν πιστεύω πως όλες οι μουσικές πρέπει να παίζονται δυνατά. Εξαρτάται από τη φύση των κομματιών. Στη δική μας περίπτωση, η ένταση είναι μέρος της σύνθεσης, της ενορχήστρωσης και της εκτέλεσης».
Με τα χρόνια, άλλωστε, η διαχείρισή της έχει αλλάξει. Η αίσθηση πίεσης και βύθισης μπορεί να προκύψει μέσα από πιο ελεγχόμενα μέσα. «Όσο περνάει ο καιρός αντιλαμβανόμαστε την ένταση ως ακόμα ένα εργαλείο. Η εναλλαγή ανάμεσα στην ηρεμία και την ένταση είναι αυτή που ασκεί τη μεγαλύτερη ηχητική πίεση».
Κάπου εκεί βρίσκεται και μια παράδοξα οδυνηρή απόλαυση: στην αίσθηση ότι το τραγούδι πλησιάζει το σημείο θραύσης, αλλά ένας ρυθμός εξακολουθεί να το συγκρατεί. Στην επανάληψη που σε υπνωτίζει ώσπου μια κιθαριστική έξαρση να σε τραβήξει απότομα έξω – κι εσύ να θέλεις κι άλλο. Στον τρόπο που κάτι τόσο σκοτεινό μπορεί να προκαλεί ευφορία.
«Oh come on, and let it happen to you»
Ο ρυθμός σε παρασύρει πριν προλάβεις να καταλάβεις τι ακριβώς ακούς. Η πειθαρχία των ηλεκτρονικών στοιχείων συναντά την ακαταστασία του rock’n’roll και από την τριβή τους προκύπτει μια ένταση που μπορεί να είναι απειλητική, αλλά και λυτρωτική. Τόσο ώστε να αναρωτιέσαι αν η μουσική από μόνη της, χωρίς παραισθησιογόνες ουσίες ή άλλα εξωτερικά ερεθίσματα, μπορεί να σε οδηγήσει σε μια εξωσωματική εμπειρία. «Ναι», απαντά ο τραγουδιστής και μπασίστας της μπάντας, επιλέγοντας να το εξηγήσει με έναν στίχο: «Oh come on, and let it happen to you. You gotta open up your mind and let everything come through».
Η σωματικότητα έχει βέβαια και μια πολύ κυριολεκτική πλευρά. Ο εξοπλισμός δεν βγαίνει πάντοτε αλώβητος από τις συναυλίες τους. «Έχουν γίνει ζημιές ανά τους καιρούς, αλλά θα πω πως ναι, όλα επιστρέφουν σχεδόν οκέι», λέει. Όσο για τους ίδιους, «οι μικροτραυματισμοί είναι συχνό φαινόμενο. Σε ένα live στα Χανιά βέβαια ξέφυγαν λίγο τα πράγματα, αλλά θα κρατήσουμε αυτή την ιστορία για όσα ήμασταν εκεί».
Σας έχει περάσει ποτέ από το μυαλό, πάνω στη σκηνή, η σκέψη «Θεέ μου, μπορεί να πεθάνω»;
«Συνήθως κάνουμε τέτοιες σκέψεις λίγο πριν ανέβουμε στη σκηνή, γνωρίζοντας τη συναισθηματική και ηχητική πίεση που θα δεχθούμε. Μετά τα πρώτα λεπτά αυτές οι σκέψεις ηρεμούν και αφηνόμαστε στη ροή του set».
Αυτή την ελευθερία πάνω στη σκηνή εκτιμούν και στις μπάντες που ξεχωρίζουν οι ίδιοι. «Τη μεγαλύτερη εντύπωση μας κάνουν μπάντες που δεν δίνουν τόση σημασία στην αναπαραγωγή των κομματιών όπως αυτά γράφτηκαν στον δίσκο, αλλά αποδέχονται τη στιγμή ως έχει και αποδομούν τη μουσική τους ζωντανά».
Υπάρχουν, φυσικά, και οι ώρες που αναζητούν την αντίστροφη διαδρομή: να καθαρίσει το κεφάλι, να υποχωρήσει η ένταση, να έρθει λίγη ησυχία. «Ναι, εννοείται, πώς θα μπορούσε να μην;» λέει ο Κωνσταντίνος. «Εγώ, για παράδειγμα, σε μια τέτοια περίπτωση ίσως έβαζα το “All Life Long” της Kali Malone και ο Πάνος το “Whatever You Love, You Are” των Dirty Three».
Υπόσχονται διασκευή στο «καλύτερο electropunk κομμάτι»
Στα δεκαέξι χρόνια της πορείας τους έχουν μοιραστεί τη σκηνή με τους Black Angels, τους iLikeTrains, τους Underground Youth, τους Vox Low, τους Singapore Sling και πιο πρόσφατα τους DITZ, μεταξύ άλλων. Στο Αγοραφοβικό Φεστιβάλ θα φέρουν αυτή ακριβώς την αντίληψη της συναυλίας ως ευκαιρίας να ξαναδουλέψουν το υλικό τους μπροστά στο κοινό.
Ο Κωνσταντίνος προαναγγέλλει «τρία παλιά κομμάτια, αλλά στη σημερινή τους βερσιόν, με αλλαγμένο ήχο, δομές και διάρκειες, αλλά και μια διασκευή στο καλύτερο electropunk κομμάτι που γράφτηκε ποτέ». Ποιο είναι αυτό, όμως, δεν το αποκαλύπτει ακόμη.
Λίγο πριν από το σημείο θραύσης
Τι ακολουθεί για τους Psychedelic Trips To Death; «Μετά το Αγοραφοβικό Φεστιβάλ πηγαίνουμε για πρώτη φορά στην Κύπρο και συγκεκριμένα στη Λευκωσία, στις 31 Οκτωβρίου». Στο μεταξύ, έχουν ήδη έτοιμα τα πρώτα κομμάτια που ηχογράφησαν ως ντουέτο και περιμένουν να τα κυκλοφορήσουν «το συντομότερο δυνατό». Παράλληλα, προετοιμάζουν την επόμενη ηχογράφησή τους. «Με αυτόν τον δίσκο θέλουμε να κινηθούμε προς μια πιο back to basics προσέγγιση, αλλά με τον σημερινό μας ήχο».
Πριν από όλα αυτά, όμως, προηγείται το ΠΛΥΦΑ. Στις 18 Σεπτεμβρίου, οι μηχανές θα πάρουν μπρος και ο ήχος θα θυμίσει πάλι οδοντιατρικούς τροχούς και πυροτεχνήματα. Και κάπου μέσα σε όλον αυτόν τον θόρυβο θα χαθούμε, με εκείνη την ανεξήγητη χαρά που μπορεί να σου δώσει το rock’n’roll όταν ακούγεται σαν να ξηλώνεται ο κόσμος.
Info: Οι Psychedelic Trips to Death εμφανίζονται στο Αγοραφοβικό Φεστιβάλ την Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου, στις 21.15, στη σκηνή 7Γ του ΠΛΥΦΑ, Κορυτσάς 39, Βοτανικός. Οι πόρτες του φεστιβάλ ανοίγουν στις 19.00.
Ερωτήσεις, επιμέλεια: Χριστιάνα Στυλιανού
Κεντρική φωτογραφία: Alexandros Karipidis
