Συνέντευξη Allah-Las: "Μη φοβάσαι να κάνεις αυτό που σου λένε τα αφτιά σου"

Υπερβατικές εμπειρίες που μυρίζουν βινύλιο, θάλασσα και τον ήχο της “sun-drenched” Καλιφόρνιας, το κουαρτέτο των Matt Correia, Spencer Dunham, Miles Michaud και Pedrum Siadatian, έπειτα από εξαιρετικούς δίσκους όπως το “Worship The Sun” και το “Calico Review”, μόλις μας σύστησαν το νέο τους LP “Sirenas”, καμωμένο από τον αυτοσχεδιασμό και την ελευθερία της αυτοέκφρασης. Οι Allah-Las απομακρύνονται ελαφρώς από τα καθαρόαιμα surf στερεότυπα και μας αποδεικνύουν περίτρανα ότι είναι ένα συγκρότημα που ωριμάζει με τόλμη, χωρίς να ακολουθεί τις πεπατημένες οδούς της μουσικής βιομηχανίας και των trends.

Στις γραμμές που ακολουθούν, ο Miles Michaud (τραγουδιστής και κιθαρίστας των Allah-Las) μας ξεδιπλώνει, μεταξύ άλλων, τις εμπειρίες τους από τη δισκογραφική κουλτούρα της Amoeba, τα τυχαία γυρίσματα της μοίρας που τους έφεραν αντιμέτωπους με vintage κονσόλες και μαντεμένια τηγάνια, και την αέναη «πείνα» τους για δημιουργία.

Οι ALLAH-LAS επιστρέφουν στην Αθήνα, την ΔΕΥΤΕΡΑ 14 ΣΕΠΤΕΜΒΡΊΟΥ 2026, στο gazarte ground stage. Opening act: NODA & THE PAPPAS

• Καλώς ήρθατε στο Lung fanzine. παιδιά! Ευχαριστούμε που είστε εδώ μαζί μας! Από τις μέρες σας στην Amoeba Records, η επαφή σας με όλα τα μουσικά είδη ήταν δεδομένη. Πώς μεταφράστηκε η εμπειρία της «ανάγνωσης» δίσκων πίσω από το ταμείο στο να μην περιοριστείτε στα στερεότυπα του surf, αλλά να μεταμορφωθείτε σε μια μπάντα που παίζει με τις αναφορές της και αποδομεί το είδος εκ των έσω;
• Ευχαριστούμε που μας φιλοξενείτε! Στην πραγματικότητα είμαι το μόνο μέλος που δεν δούλεψε στην Amoeba. Είχα κάνει αίτηση για δουλειά εκεί, αλλά η ιστορία λέει ότι ο υπεύθυνος πίστευε πως υπήρχαν ήδη πάρα πολλοί σέρφερ που δούλευαν στο μαγαζί εκείνη την περίοδο, οπότε δεν με προσέλαβαν. «Κάνει surf;» «Ναι.» «Όχι άλλα σέρφερ.» Αλλά πάντα μας άρεσε η διαφορετική μουσική, πάντα ψαχνόμαστε για νέους ήχους και ιδέες. Το θέμα είναι ότι όταν γράφαμε και ηχογραφούσαμε εκείνον τον πρώτο δίσκο, κάναμε πρόβες σε ένα μικρό υπόγειο που είχε ουσιαστικά το μέγεθος και τις διαστάσεις ενός γκαράζ για ένα αυτοκίνητο. Παίζαμε δυνατά και χωρίς άλλα όργανα για να πειραματιστούμε, οπότε αυτό έγινε ο ήχος εκείνου του δίσκου.
• Για το Calico Review, η επιλογή του Valentine Recording Studio δεν ήταν τυχαία. Πόσο «ζωντανός οργανισμός» είναι ένας χώρος ηχογράφησης και πώς επηρέασαν οι vintage ακουστικές του τις ερμηνείες σας, πέρα από το τεχνικό κομμάτι;
• Αυτό το στούντιο είναι ξεχωριστό. Ήμασταν από τις πρώτες μπάντες που μπήκαν εκεί μετά την επαναλειτουργία του. Ο τύπος που το είχε κατασκευάσει διατηρούσε επίσης ένα μουσείο και μαγαζί αποκατάστασης δίπλα, αφιερωμένο σε ένα μικρό αυτοκίνητο που λεγόταν Nash Metropolitan, και τα πλεoνάζοντα ανταλλακτικά και υλικά από τις εργασίες του αυτοκινήτου αποθηκεύονταν στο στούντιο για δεκαετίες. Οι κονσόλες ήταν σκεπασμένες με μουσαμάδες. Όταν πέθανε, τα παιδιά του πήραν απόφαση να εξετάσουν το ενδεχόμενο επαναλειτουργίας του στούντιο, οπότε ήταν ουσιαστικά μια κάψουλα του χρόνου που άνοιξε ξανά μετά από χρόνια αχρησίας. Πολύς υπέροχος παλιός εξοπλισμός που χρειαζόταν πολλή αγάπη για να μείνει λειτουργικός. Αλλά ένα στούντιο, πιστεύω, γίνεται το πέμπτο μέλος. Όχι μόνο το κτίριο και ο εξοπλισμός, αλλά ολόκληρο το περιβάλλον. Οι άνθρωποι που δουλεύουν στην κονσόλα και στη ρεσεψιόν. Ο τύπος που δουλεύει στην κάβα στο τέλος του τετραγώνου. Η μικρούλα ηλικιωμένη Ρωσίδα babushka που έχει το deli απέναντι. Όλα αυτά βρίσκουν τον δρόμο τους στη διαδικασία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
• Υπάρχει μια αισθητή διαφορά στο Zuma 85. Είναι αυτός ο δίσκος μια απομάκρυνση από την surf αισθητική των προηγούμενων ετών προς μια πιο μουντή, krautrock πειραματική κατεύθυνση;
• Το στούντιο βρίσκει τον δρόμο του και σε αυτόν εδώ. Το Zuma το κάναμε σε ένα μέρος που λέγεται Panoramic House, στην Panoramic Highway, με θέα την παραλία Stinson, περίπου μία ώρα βόρεια του Σαν Φρανσίσκο. Ανήκε σε έναν τύπο, τον Bill, που βγάζει το περιοδικό Tape Op. Είχε χτιστεί μέσα σε ένα παλιό σπίτι που είχε φτιαχτεί με τα χέρια από ένα ζευγάρι δασκάλων τη δεκαετία του ’60 και του ’70. Περνούσαν μέσα από τα Muir Woods τα Σαββατοκύριακα για να πάνε στην πόλη να μαζέψουν πεταμένα οικοδομικά υλικά από εργοτάξια και να τα φέρουν πίσω για να τα προσθέσουν στο σπίτι τους. Ίσως τελικά να μην ήταν πεταμένα, τώρα που το σκέφτομαι, αλλά έτσι τα απέκτησαν ούτως ή άλλως. Το αποτέλεσμα ήταν ένα απλωμένο δείγμα αυτοσχέδιας αρχιτεκτονικής, με πολλές πέτρινες κατασκευές σε folk στυλ, πατώματα φτιαγμένα από βαριά δοκάρια κατασκευών τοποθετημένα με τη στενή πλευρά προς τα επάνω και στριμωγμένα σφιχτά, και έναν ετοιμόρροπο πύργο παρατήρησης 5 ορόφων που ελισσόταν μέσα στα παράκτια δέντρα sequoia (redwoods) για να προσφέρει την καλύτερη θέα στον κόλπο Bolinas που μπορεί κανείς να βρει. Κοιμόμασταν όλοι στον πύργο και ανεβάσαμε εκεί πάνω τον εξοπλισμό του μπάσο για απομόνωση. Αυτό ήταν γύρω στην εποχή του Covid, οπότε υπήρχε ένας τύπος, ο Jeremy Harris, που ήταν κάπως ο εσωτερικός παραγωγός και φύλακας του χώρου. Εμφανιστήκαμε γύρω στα μεσάνυχτα για την πρώτη συνεδρία, επειδή επιλέξαμε τη γραφική διαδρομή από το Λος Άντζελες και έπρεπε να σταματήσουμε για δείπνο σε ένα μέρος που έτυχε να είναι διάσημο για τα gin martinis του. Ο Jeremy ήταν αμέσως στο πλευρό μας με την ενέργειά μας και ηχογραφήσαμε μεγάλο μέρος του «Right on Time» εκείνο το βράδυ. Είχα ήδη προγραμματίσει το τύμπανο (drum loop) σε ένα Yamaha RX-11. Πολλά από αυτά τα τραγούδια γράφτηκαν επιτόπου σε εκείνο το στούντιο, στην πραγματικότητα, σε εκείνη τη συνεδρία και σε άλλες δύο στις οποίες επιστρέψαμε τους επόμενους μήνες. Τα πρωινά περπατούσα στο μονοπάτι Seadip μέσα από το τροπικό δάσος προς την παραλία, ακούοντας αυτό που είχαμε ηχογραφήσει το προηγούμενο βράδυ, σημειώνοντας ιδέες σε ένα σημειωματάριο. Το κουδούνι (cowbell) που ακούτε στο «The Stuff» είναι στην πραγματικότητα ένα παλιό μαντεμένιο τηγάνι που βρήκα στην κουζίνα. Το «The Fall» προέκυψε απλώς επειδή υπήρχε αυτό το παλιό πόδι-οργάνων ποδόκίνητο (foot-powered pump organ) στο live room από το οποίο προέκυψαν αυτές οι συγχορδίες μια μέρα. Όλα αυτά για να πούμε ότι αυτό στούντιο είχε τον δικό του ήχο και συναίσθημα, και εμείς ήμασταν δεκτικοί σε αυτό και το αφήσαμε να μας καθοδηγήσει στη διαδικασία της ηχογράφησης. Δεν υπήρχε καμία έννοια αποχώρησης, παρά μόνο άφιξης.
• Η χρήση των synths στο Zuma 85 ήταν μια τολμηρή κίνηση. Φοβηθήκατε μήπως «αραιώσετε» τον καθαρό κιθαριστικό σας ήχο, ή ήταν μια φυσική εξέλιξη της περιέργειάς σας;
• Όχι, δεν φοβόμαστε ποτέ να κάνουμε αυτό που μοιάζει σωστό σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή. Υπήρχαν ένα σωρό κλασικά συνθεσάιζερ παντού στην κονσόλα στο Panoramic House, και σημεία στα κομμάτια όπου χρειαζόταν κάποια επιπλέον ενορχήστρωση, οπότε τα χρησιμοποιήσαμε. Υπάρχουν επίσης γκάιντες. Και έγχορδο όρθιο μπάσο (upright bass) με δοξάρι, και τα δύο παιγμένα από τον Jeremy. Ο βασικός λόγος που δεν είχαμε synths στους προηγούμενους δίσκους μας είναι ότι δεν είχαμε synths τριγύρω για να τα χρησιμοποιήσουμε.
• Ποια είναι η σχέση σας με την έννοια του «λάθους» στο στούντιο; Υπάρχει κάποιο σημείο στις ηχογραφήσεις σας όπου ένα «τεχνικό ολίσθημα» έγινε τελικά το κεντρικό στοιχείο του κομματιού;
• Τα λάθη είναι σχεδόν πάντα ένα δώρο από μια ανώτερη συνείδηση, αλλά μπορείς να το συνειδητοποιήσεις αυτό μόνο εκ των υστέρων. Το πρώτο που μπορώ να σκεφτώ είναι πιθανότατα εκεί όπου ο Matt σταματάει τα τύμπανα στο «7.5». Αυτό δεν ήταν μέρος του σχεδίου, και είχαμε άλλες λήψεις (takes) του κομματιού όπου δεν το έκανε αυτό, αλλά προτιμήσαμε αυτήν επειδή το λάθος έγινε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μέρη του τραγουδιού. Πρέπει να αφήσεις το υποσυνείδητό σου να εισέλθει στη δημιουργική διαδικασία, και από εκεί προέρχονται τα «λάθη».
• Πώς προσεγγίζετε την έννοια των «στίχων» ως ηχητικής υφής και όχι ως λογοτεχνικού κειμένου; Συχνά η φωνή σας φαίνεται να «χάνεται» στη μίξη (drowned out); είναι επιλογή για την ενίσχυση της ατμόσφαιρας;
• Ναι, νομίζω ότι για το ροκ εν ρολ, τα φωνητικά ακούγονται καλύτερα ως μέρος της ενορχήστρωσης παρά ως το επίκεντρο ενός κομματιού με μια μπάντα να «στηρίζει» τον τραγουδιστή. Όλοι δουλεύουν μαζί για να δημιουργήσουν μια συνολική ηχητική εντύπωση. Παρόλα αυτά, αν υπάρχει ένα κομμάτι που αισθάνεται ή ακούγεται καλύτερα με τα φωνητικά μπροστά, έτσι θα το κάνουμε στη μίξη. Χωρίς φόβο.
• Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που πήρατε δουλεύοντας με τον Nick Waterhouse στα πρώτα σας χρόνια;
• Μη φοβάσαι να κάνεις αυτό που σου λένε τα αφτιά σου.
• Αν μπορούσατε να απομονώσετε μόνο μία ηχογράφηση από ολόκληρη τη δισκογραφία σας που συνοψίζει το πνεύμα των Allah-Las, ποια θα ήταν αυτή και γιατί;
• Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποια, και δεν νομίζω ότι αυτός είναι ένας υγιής τρόπος να σκέφτεται κανείς έναν καλλιτέχνη ή οτιδήποτε τόσο περίπλοκο όσο η ζωή τεσσάρων ανθρώπων, επί τη ευκαιρία. Είμαι σίγουρος ότι πολλοί θα έλεγαν το «Catamaran» επειδή είναι πιθανότατα η πρώτη εντύπωση που είχαν για εμάς και τη μουσική μας, αλλά γράψαμε αυτό το τραγούδι το 2008, οπότε η μουσική μας, τα ενδιαφέροντά μας, οι δίσκοι μας έχουν αλλάξει δραστικά από τότε και το να περιορίσεις 18 χρόνια δημιουργίας σε μια ενιαία, εύπεπτη δόση 3 έως 4 λεπτών αντιβαίνει σε όλα όσα κάνουν τους ανθρώπους ενδιαφέροντες και μοναδικούς.
• Υπάρχουν δίσκοι που ακούτε όλοι μαζί στο βαν και οι οποίοι λειτουργούν ως σημείο αναφοράς για τον ήχο που επιδιώκετε;
• Όχι συνειδητά. Έχουμε φυσικά με τα χρόνια μοιραστεί αμέτρητους δίσκους μεταξύ μας μέσω του Reverberation Radio και σε βαν και στο σπίτι κ.λπ. Ακούγαμε ιρλανδική φολκ μουσική σήμερα το πρωί επειδή ο Pedrum ανακάλυψε ότι είναι 0,3% Ιρλανδός και ένιωσε την παρόρμηση να συνδεθεί με τις προγονικές του ρίζες. Δεν είμαι σίγουρος αν αυτό θα μπει σε κάποια από τις ηχογραφήσεις μας, αλλά έχουν συμβεί και παράξενα πράγματα.
• Έχετε κάνει κάποια σημαντική «μουσική ανακάλυψη» τα τελευταία δύο χρόνια, και πώς έχει επηρεάσει τη σκέψη σας;
• Προσπαθώ να ακούω τα πάντα με τη νοοτροπία ότι θέλω να μου αρέσουν, αντί για το ότι δεν θέλω. Κάτι στο οποίο σπατάλησα πολύ χρόνο κάνοντας στο παρελθόν. Ειλικρινά, δεν καταλήγω πραγματικά να μου αρέσουν περισσότερα πράγματα, περιέργως, αλλά νομίζω ότι καταλήγω να μου αρέσουν διαφορετικά πράγματα από ό,τι θα μου άρεσαν διαφορετικά. Φυσικό είναι.
• Ποια είναι η άποψή σας για τη «σύγχρονη ψυχεδέλεια»;
• Νομίζω ότι είναι ροκ εν ρολ το οποίο υποβλήθηκε στην ταμπέλα κάποιου χαρακτηρισμού από κριτικούς και ανθρώπους του μάρκετινγκ και τις playlists του spotify στις οποίες όλοι φαίνεται να είναι αφοσιωμένοι. Μια άλλη απόσταξη ολόκληρης της δημιουργικής παραγωγής κάποιου σε μια μοναδική ετικέτα ή ιδέα. Απόλυτη ψυχολογική επιχείρηση (psyop).
• Κλείνοντας, τι είναι αυτό που σας κρατάει ακόμα «πεινασμένους» για δημιουργία, όταν θα μπορούσατε απλώς να επαναλάβετε μια επιτυχημένη συνταγή;
• Στην πραγματικότητα δεν νομίζω ότι είμαι ικανός να επαναλάβω μια απλή συνταγή με αυτή την έννοια. Δεν είναι έτσι όπως προσέγγισα ποτέ την έννοια της δημιουργίας δίσκων ή οτιδήποτε δημιουργικού στη ζωή. Πιθανότατα θα ήταν πολύ πιο απλά τα πράγματα αν μπορούσα.

Επιμέλεια: Χαρά Ευδαίμων εκ μέρους του μουσικού περιοδικού Lung Fanzine.

Tickets 👉 https://www.more.com/gr-el/tickets/music/allah-las-live-in-athens/