Θα ’ρθουν σαν σκιά· θα μπουν στη σκηνή του Gazarte σαν ταινία που ξέρεις πως δεν θα ξεχάσεις. Οι Messa —η ιταλική μπάντα που κάποιοι αγκάλιασαν ως «scarlet doom», εκείνη την περίεργη, μεσογειακή εκδοχή του doom ήχου που μυρίζει θάλασσα και θυμίαμα— πατούν Αθήνα την Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου στο Ground Stage, πλαισιωμένοι από τους Empty Frame και τους Tortuga, για μία νύχτα που υπόσχεται να μεταμορφώσει το Γκάζι σε ένα ακόμη κινηματογραφικό κάδρο.
Ξεκινάω απ’ το προφανές: οι Messa δεν είναι καν μια ακόμη heavy μπάντα· είναι ένα σύννεφο από εικόνες και ήχους που συσπειρώνουν το θόρυβο και τη μελωδία σε ένα είδος μουσικοεπιδραστικής χαλιναγωγήσης της τυπικής συναυλιακής αφήγησης. Η Sara —φωνή που κάποτε την άκουσα να σερβίρει το σκοτάδι σαν νά ’ταν δίσκος σε περιτύλιγμα παλιάς πικρής σοκολάτας— έχει αυτό το σπάνιο χάρισμα: να μετατρέπει τις νότες σε μικρές, κινηματογραφικές κινήσεις. Όταν η κιθάρα χτυπάει τους τόνους σαν να κόβει τον αέρα και το μπάσο σπρώχνει τη σκηνή προς τα πίσω, η αίσθηση που αφήνει δεν είναι metal· είναι κινηματογραφικό πλάνο που παίρνει ανάσα.
Ακούστε: η πόλη έξω —η Αθήνα της κίνησης, των φώτων που τρεμοπαίζουν— θα κάνει αντίστιξη με το σκοτάδι που θα ξεχυθεί από τη σκηνή. Ο συναυλιακός χώρος θα μεταμορφωθεί σε ένα μικρό στούντιο όπου οι λεπτομέρειες μετράνε. Οι ανακοινώσεις για τα λάιβ τους μιλούν για ένα set που θα «συνδυάσει βαριά riffs με μεσογειακές και ανατολικές αναφορές», και μπορεί να πείτε ότι “αυτό είναι ένα φραστικό κλισέ” αλλά ξέρετε…δεν είναι! Μπορώ να το δω καλύτερα ως το σημείο όπου η μπάντα μετατρέπει την παράδοση σε σαγηνευτική ψευδαίσθηση της (αλλά συνάμα και μια ψευδαίσθηση τόσο αληθινή στην αίσθηση της) — μια μουσική ροή που μοιάζει να ξέρει πότε να σε παγιδεύσει και πότε να σε αφήσει να αναπνεύσεις.
Και ναι, υπάρχουν και πρακτικά θέματα να σας αναφέρω εδώ για να μην ξεχαστούμε: Η συναυλία ξεκινά στις 21:30, και οι δύο support μπάντες — Empty Frame και Tortuga — δεν είναι τυχαίες επιλογές: δουλεύουν σαν ένας όμορφος (είχα την τύχη ειδικά με τους Empty Frame και τις ατμόσφαιρες τους να συναντηθώ σε διάφορα event στο παρελθόν όπου συμμετείχα) πρόλογος που σε οδηγεί σταδιακά στο κυρίως σώμα της εμπειρίας. Αν θέλετε μια νύχτα που χτίζει ένταση, το billing το υπόσχεται.
Θα ήθελα να προσθέσω ότι χρόνια περιπλανώμενος τόσο στις κινηματογραφικές εικόνες όσο και στις παραστατικές τέχνες – και πάρα, πάρα πολύ στη μουσική – βλέπω τα live και σαν μοντάζ μιας δραματικής κινηματογραφικής ταινίας: εισαγωγή, επώδυνη κορύφωση, απρόσμενη παύση και ένα τελικό πλάνο που σε αφήνει σχεδόν άφωνο. Κάποιες φορές μάλιστα μου δίνουν την αίσθηση παλιών ασπρόμαυρων νουάρ! Κάτι τέτοιο μου θυμίζει στις καλύτερες στιγμές της κι αυτή η μπάντα. Οι Messa έχουν καταφέρει (και το έχουν αποδείξει live, σε φεστιβάλ όπως το Roadburn) να παίξουν με το tempo, να αφήσουν τεράστιες παύσεις να λειτουργήσουν σαν αέρας ανάμεσα σε δύο φράσεις, κι έπειτα να εκτοξεύσουν ένα riff που μοιάζει με γέφυρα προς άλλες εποχές. Η προσοχή στην ατμόσφαιρα —οι λιτές, σχεδόν τελετουργικές ενορχηστρώσεις, οι μελωδικές εκτροπές, οι ανατολίτικες δι-επαφές— φανερώνει μια μπάντα που δεν αρκείται στα στερεότυπα του doom ή άλλων heavy ή ψυχεδελικών παραλλαγών.
Θα ψάξουν, λέω, να βρουν τον πυρήνα της βραδιάς μέσα σε κομμάτια από το παρελθόν τους αλλά και από το πρόσφατο υλικό τους —το The Spin (που τους έφερε σε ακόμα μεγαλύτερη εμβέλεια) λειτουργεί σαν νέα αφήγηση: πιο ώριμη, πιο τολμηρή, με φράσεις που δεν φοβούνται να γίνουν μεγάλα μοτίβα. Η ζωντανή εκδοχή του υλικού τους συχνά αποκτά νέες τεχνουργίες — σαξόφωνα, παραδοσιακά όργανα, λεπτές προσθήκες που απομακρύνουν το αποτέλεσμα από τον στεγνό «metal» τύπο και το βάζουν σε μια, σχεδόν ψυχεδελική, Μεσόγειο-ριζωμένη προοπτική.
Κι εδώ μπαίνει η προσωπική μου εκμυστήρευση: όταν βλέπω μια μπάντα σαν τους Messa, μου έρχεται στο νου μια παλιά μαυρόασπρη ταινία που κατά λάθος προβλήθηκε σε χρώμα. Η μουσική τους είναι σαν το εφέ εκείνο που ξαφνικά κάνει τις σκιές πιο ανθρώπινες. Τις γλυκαίνει χωρίς να μας απομονώνει από την οδύνη της συνάντησης μαζί τους. Στην καλύτερη στιγμή της βραδιάς θα νιώσετε πως το κοινό δεν χειροκροτάει —συμμετέχει σε μια από κοινού ανάσα. Εισπνοή-εκπνοή, εισπνοή- εκπνοή! Και αυτό δεν είναι υπερβολή· είναι η υπόσχεση που μεταφέρουν οι ίδιοι στο κοινό τους.
Αν έπρεπε να δώσω, όπως αρέσκομαι ενίοτε να κάνω, και καμιά οδηγία προς ναυτιλλομένους θα πρότεινα: φύγετε νωρίς από το σπίτι, πάρτε τους φίλους σας που ξέρουν να ακούν, και αφήστε το κινητό στην τσέπη βγάζοντας το μόνον για απολύτως απαραίτητες καταγραφές στη μνήμη τη δική σας και στη διάσταση του ψηφιακού αποτυπώματος της — γιατί τούτες οι συναυλίες φωτογραφίζονται καλύτερα με την προσοχή της μνημοσύνης παρά με την κάμερα και τους φακούς της. Το πραγματικό κέρδος θα ’ναι εκεί: μια ώρα και κάτι όπου ο χρόνος θα μοιάζει κομμένος, μονταρισμένος, και στο τέλος —σαν καλός τίτλος— θα σας αφήσει με την επιθυμία για ένα δεύτερο βλέμμα, για μια δεύτερη ακρόαση.
Τέλος, ας μην ξεχνάμε το πώς η πόλη δέχεται τέτοιες επισκέψεις (που ευτυχώς γίνονται πολύ, πολύ περισσότερες σε σχέση με δεκαετίες πριν όταν μεγαλώναμε στα πυρετώδη eighties και nineties!): οι Messa έρχονται με τη φήμη να γεμίζουν μικρούς χώρους με μεγάλη ατμόσφαιρα — είναι αυτοί τα σωστά τοπία και οι ηχοτοπικές πύλες για αυτό το είδος παράστασης. Μην πάτε επομένως, μόνον για να δείτε ένα καλό λάιβ ή μια υποσχόμενη μπάντα του σήμερα· πηγαίνετε για να νιώσετε μια μικρή, αλλά βαθιά, κινηματογραφο-μουσική εμπειρία που τη βλέπετε στην σωστή στιγμή.
Σαν κλείσιμο: αν το soundtrack της πόλης αυτές τις μέρες χρειάζεται μια σκοτεινή, μεσογειακή μπάσα νότα, οι Messa υπόσχονται να την γράψουν επί σκηνής. Θα ’ναι, όπως συμβαίνει πάντα με τα μεγάλα πράγματα των μεγάλων και γεμάτων χρώμα συναισθήματων, πέρα από τις αλώσεις της μοναξιάς, ένα live που θα θυμάστε ως σιγανό, επιθετικό αλλά και αναπάντεχα τρυφερό.
