Υπάρχει κάτι σχεδόν εκστατικά άμεσο στον τρόπο που η Laura Jane Grace διασχίζει αυτή την περίοδο τον κόσμο — από τα υγρά υπόγεια της Αμερικής μέχρι τις μικρές σκηνές της Ευρώπης — σαν μια φιγούρα που δεν ανήκει πια σε καμία γεωγραφία, αλλά σε μια διαρκή κατάσταση μετάβασης. Η περιοδεία της δεν είναι απλώς προώθηση. Είναι μια εξελισσόμενη αφήγηση. Ένα ημερολόγιο σε πραγματικό χρόνο, γραμμένο με distortion και ιδρώτα.
Και κάπου μέσα σε αυτή τη διαδρομή, η επικείμενη εμφάνισή της στην Αθήνα μοιάζει όχι με στάση, αλλά με συμπύκνωση.
Οι συναυλίες της πάντοτε μας αποκαλύπτουν μια καλλιτέχνιδα που αρνείται να παγώσει στο παρελθόν της. Κομμάτια όπως WWIII Revisited, Active Trauma, Karma Too Close ή SuperNatural Possession λειτουργούν σαν πυρήνες ενέργειας, ενώ το Hole in My Head και το Mine Me Mine εισάγουν μια πιο εσωτερική, διάσταση.
Πρόκειται ουσιαστικά για ψυχική χαρτογράφηση.
Η ίδια, μέσα από τις δουλειές της —ιδίως το Hole in My Head αλλά και το πιο φωτεινό, σχεδόν ειρωνικά παιχνιδιάρικο Adventure Club — μοιάζει να έχει μετακινηθεί από την ωμή καταγγελία προς μια πιο σύνθετη περιοχή: εκεί όπου το τραύμα δεν εξαφανίζεται, αλλά μετασχηματίζεται σε ρυθμό, σε ειρωνεία, σε μια σχεδόν surf-punk ανάσα ελευθερίας.
Και αυτό ακριβώς ακούγεται στα live της (και εδώ θα έχουμε ένα full band live!). Δεν υπάρχει πια μόνο η κραυγή. Υπάρχει και το χαμόγελο μέσα στην κραυγή.
Στη σκηνή, η Grace λειτουργεί σαν ένα σώμα που θυμάται τα πάντα. Όταν παίζει το Wearing Black, η ειρωνεία του κομματιού γίνεται μια σχεδόν διονυσιακή εκτόνωση· όταν περνά στο New Years Day, ο χρόνος διαστέλλεται, η μέθη γίνεται υπαρξιακή παύση. Και όταν — σχεδόν αναπόφευκτα — φτάνει στο True Trans Soul Rebel, δεν είναι απλώς ένα τραγούδι: είναι ένα συλλογικό συμβάν ταυτότητας.
Εκεί, η απόσταση καταρρέει.
Το κοινό δεν είναι θεατής. Είναι προέκταση αλλά γίνεται και προέκταση της. Η αισθητική της παραμένει beat με την πιο αυθεντική έννοια: όχι ως αναφορά, αλλά ως ροή. Σαν να κουβαλά μέσα της τον παλμό του δρόμου, τη θραυσματική ποίηση των σωμάτων που αρνούνται να κανονικοποιηθούν. Οι συναυλίες της δεν έχουν την καθαρότητα της αφήγησης — έχουν τη βία της εμπειρίας. Κομμάτια συμπλέκονται μεταξύ τους, γίνονται ένα σώμα και διαχωρίζονται ξανά, φωνές σπάνε, ρυθμοί επιταχύνουν και καταρρέουν.
Και όμως, μέσα σε αυτή τη χαοτική ροή, υπάρχει μια βαθιά τεχνική αλλά και αισθαντική μαζί συνείδηση. Η κιθάρα της —λιτή αλλά αιχμηρή— και οι στίχοι της, λειτουργούν σαν ρυθμικός μηχανισμός αποδόμησης. Δεν γεμίζουν τον χωροχρόνο· τον σκίζουν. Οι δομές των τραγουδιών, αν και φαινομενικά απλές, χτίζουν μια ένταση που βασίζεται στην επανάληψη και τη σταδιακή διάβρωση της μελωδίας. Είναι punk, ναι — αλλά ένα punk που έχει περάσει μέσα από την εμπειρία και που έχει μάθει να αναπνέει.
Και αυτό είναι ίσως το πιο συγκλονιστικό στοιχείο της σημερινής της φάσης: η Grace δεν προσπαθεί να αποδείξει τίποτα. Υπάρχει.
Στέκεται εκεί, με μια κιθάρα, με μια φωνή που κουβαλά δεκαετίες, και δημιουργεί έναν χώρο όπου η ευαισθησία δεν είναι αδυναμία αλλά πράξη αντίστασης. Όπου το τραύμα δεν είναι αφήγηση αλλά ενέργεια που κυκλοφορεί.
Η συναυλία στην Αθήνα, μέσα σε αυτό το πλαίσιο, θα είναι μια στιγμή όπου όλες αυτές οι διαδρομές —οι παλιές, οι νέες, οι ανοιχτές— θα συγκλίνουν.
Και ίσως, για μια νύχτα, μέσα σε έναν μικρό χώρο αλλά τόσο όμορφο και ζεστό σαν αυτόν του αγαπημένου Ίλιον plus, να συμβεί αυτό που η rock μουσική υπόσχεται αλλά σπάνια παραδίδει: να νιώσεις ότι δεν είσαι μόνος μέσα στον θόρυβο. Στο θόρυβο της ζωής αλλά και των άλλων.
Γιάννης Ραουζαίος
H Laura Jane Grace με την μπάντα της εμφανίζεται την Τετάρτη 25 Μαρτίου στο Ίλιον Plus σε παραγωγή του Plissken. Special guests, οι Bandage.
