Οι σκιές μιλούν ενίοτε. Μάλιστα συνομιλούν με το βαθύτερο είναι μας πριν τη συνάντηση με το φως του. Ψάχνουν σε κάθε παιχνίδισμα τους το δρόμο να εκφραστούν. Στη λέξη και στο σήμα/σημείο της. Σε καλούν όμως ύστερα ξανά, να πας πιο βαθιά μέσα αυτήν. Να γυρίσεις και να αναφέρεις τι είδες. Ετοιμαζόμαστε λοιπόν το ερχόμενο Σάββατο στις 17 Ιανουαρίου, να ζήσουμε κάτι που προσομοιάζει σαν μια στιγμή σε αυτή τη διαρκή στην απλότητα της αλλά και στο σθένος της συνομιλία. Η σκιά, η εικόνα της, η μουσική. Οι Rome του Jérôme Reuter, αυτό το ποιητικό, νεο-φόλκ σύμπαν του λυκόφωτος από το Λουξεμβούργο, φέρνουν μαζί τους μια τελετουργία ήχων και αισθημάτων που μοιάζει με τη μυθική ολοκλήρωση της ίδιας της νύχτας. Νύχτα δική μας; Πανσελήνια ή έναστρη; Υποβλητική; Ποιος ξέρει τι κρύβουν τα μελλούμενα του κόσμου;
Είναι δύσκολο να μιλήσεις για τους Rome χωρίς να μιλήσεις για το Ανοίκειο αλλά και για την αίσθηση, την τόσο ταιριαστή στο Νοβάλις και στους ύμνους του, της ρομαντικής οδύνης στην εμπειρία της Νύχτας. Μουσική που μοιάζει με σύννεφο πάνω από το κεφάλι σου — γεμάτη από παλμό που κυλάει σαν αιμάτινη ρυτίδα στο φώς του φεγγαριού, αν το φεγγάρι θα μπορούσε να ανάψει το ασημόφως του με industrial ρυθμούς και στρατιωτικά τύμπανα. Ο Reuter, μοναδικός πυρήνας αυτού του project που ξεκίνησε το 2005, έχει χτίσει έναν κόσμο όπου η ποίηση συναντά τον στοχασμό της ροής του κόσμου και η προσωπική εξομολόγηση δονεί και δονείται, ως συλλογική εμπειρία των παρευρισκόμενων στις εμφανίσεις του.
Η συναυλία στο Ground Stage του Gazarte στις 17 Ιανουαρίου 2026 συνιστά ταυτόχρονα και μια επέτειο: Τη γιορτή 20 χρόνων πορείας μέσα σε μια μουσική που ζει ανάμεσα σε dark folk, post-punk, industrial και synth wave — μια τελετουργική πλοκή ήχων που ξεφεύγει από τα στενά πλαίσια των ειδών.
Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η μουσική των Rome είναι σαν ένα βιβλίο γραμμένο με ήχους- κάτι σαν τα παλιά άσματα των ραψωδών σε παλαιότερους χρόνους της συλλογικής μας ύπαρξης: κάθε κομμάτι ένα κεφάλαιο δυσδιάκριτο στην θέαση-ερμηνεία του αλλά συγχρόνως και βαθιά ανθρώπινο. Από πρώιμες στιγμές που έντυσαν το βλέμμα με First We Take Berlin και Nera, άλλα μεγάλα τραγουδιστικά και μουσικά έργα τους σαν το Utopia O Morte ή το One Fire, που κυλούν σαν μικρά μανιφέστα σε ήχους. Αυτή η μουσική μιλάει όχι μόνο στα αυτιά αλλά και στα σπλάχνα μας! Στην ιστορία, στην αίσθηση μιας πραγματικότητας που μοιάζει να αιωρείται ανάμεσα στη μνήμη και το επείγον ενός κόσμου σε διαρκή επιτάχυνση.
Όσοι έχουν ακούσει ζωντανά τους Rome ξέρουν πως η εμπειρία είναι και βαθιά σωματική. Οι κιθάρες, οι βιομηχανικοί παλμοί, οι ψαλμωδίες και οι στίχοι σαν εσωτερικές εξομολογήσεις δεν αφήνουν περιθώρια για επιφανειακές εντυπώσεις. Είναι σαν να ακούς το παρελθόν να χτυπά τον παλμό του αιώνα μας. Αυτή η αίσθηση, αυτή η σκοτεινή ρομαντική ένταση, είναι που μετατρέπει τη βραδιά σε ιεροτελεστία — και το κοινό σε μάρτυρα ενός τελετουργικού που ανήκει στην κατηγορία όσων υπερβαίνουν ένα συμβατικό live όσο ενδιαφέρον και εάν θα ήταν εκείνο.
Ας αφήσουμε λοιπόν τις εύκολες λύσεις και ας μιλήσουμε για τα τραγούδια τους, όπως συνομιλούμε μυστικά ερωτευμένοι για τους ψίθυρους του ανέμου και των προσώπων που εκείνος μας φέρνει: κομμάτια που διακρίνονται από χορωδιακές φωνές, από έξω από τη χρονικότητα αυτού του αιώνα μέρη, και στίχους που ισορροπούν ανάμεσα στον έρωτα και την απώλεια, τη μνήμη και την προφητεία. Το live στο Gazarte Ground Stage πρόκειται να φέρει highlights από ολόκληρη τη δισκογραφία τους — μια δισκογραφία που ξεπερνά ήδη τα είκοσι άλμπουμ — αλλά και νέο υλικό, που σηματοδοτεί το επόμενο κεφάλαιο αυτού του project που ποτέ δεν έχει παύσει να εξερευνά και να αναζητά.
Πάνω στη σκηνή, κάτω από τα φώτα που σμιλεύουν σκιές σαν αρχαία εικαστικά έργα, ο ήχος των Rome θα εκτείνεται σαν μαγική γραμμή που ενώνει το χθες με το αύριο. Θα ακούσουμε βαριά percussions, μορφές που μοιάζουν να γεννιούνται από τη σιωπή, φωνές που διεκδικούν τον χώρο σαν να ήταν η ίδια η ύπαρξη του αδιαίρετη από την γλυκόπικρη εξάντληση του χρόνου. Θα είναι μια συνομιλία με τον έρωτα, τον πόνο, την ένταση — τόσο ανθρώπινη, όσο και υπερβατική και, καθώς θα μοιράζονται μαζί μας τα τραγούδια τους που διασχίζουν τα στρώματα του σκοτεινού folk, του industrial, του post-punk και άλλων στοιχείων του υπόγειου μουσικού κανόνα η συναυλία αυτή θα γίνει μια αποθέωση της μουσικής ως ενεργού μνήμης. Μνήμης ναι! Για το τι είμαστε ουσιαστικά. Μνήμης ναι ! Ως υπενθύμισης ότι η τέχνη μπορεί να είναι τόσο σκοτεινή όσο και ρομαντική, τόσο βαθιά όσο και ακατανίκητη. Μνήμης ναι, και ναι στη μνήμη και ναι στις εικόνες της που μας υπενθυμίζουν τα μυστικά του κόσμου στον αντίλαλο τους στη συνείδηση! Ναι! Μάλιστα, ναι!
Ποιος άλλωστε γνωρίζει τα μελλούμενα;
Ποιος στην κρυστάλλινη αλλά διαυγή απόσυρση μιας τέτοιας μουσικής κατεύθυνσης προς τα έσω, θα ζητούσε κάτι τέτοιο;
Ποιος άλλωστε γνωρίζει τα μελλούμενα;
